Tuesday, September 20, 2011

ေသမိန္႔က်ႏွလုံးသား

                မုိးေကာင္းကင္သည္ ၾကည္လင္ေနသည္။
    ပတ္၀န္းက်င္တြင္ ျမဴႏွင္းမ်ား ရစ္သုိင္းေနသည္။ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္လည္း ျမဴတုိ႕ရစ္ဆုိင္း ေနပါလိမ့္မည္။ ကၽြန္ေတာ္ သက္ျပင္းေငြ႕ေငြ႕ကိုခ်မိသည္။ ခ်စ္သူ႕မ်က္ႏွာသည္လည္းသိသိသာသာၾကီး ႏြမ္းလ်ျဖဴေရာ္ေန၏
                    “ ေမာင္. . .  ျဖဴတုိ႕ ဘယ္လိုလုပ္ၾကမလဲ ”
                   ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးကို မွီထားရင္း ခ်စ္သူထံမွ အစီအစဥ္မက်သည့္ စကားသံထြက္လာခဲ့ ပါသည္။ ထပ္မံ၍သက္ျပင္းတစ္ခ်က္ကို ခ်မိျပန္သည္။
                “ ေမာင္ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ ျဖဴရယ္၊ ေမာင့္မွာလည္း .  လက္ထဲမွာ ပုိက္ဆံကေထာင္ဂဏန္း
                    ေလာက္ပဲရွိတယ္ေလ ”
                       ခ်စ္သူ၏ လက္ကို ဆုပ္ကုိင္ထားရာမွ ေျဖေလ်ာ့လုိက္ရင္း ေျပာမိသည္။ကၽြန္ေတာ့္အသံသည္   ကႏၱာရထဲမွ  ျမက္ တစ္ပင္ကဲ့သုိ႕ပင္ မြဲေျခာက္ေနေပလိမ့္မည္။
                              ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္မ်က္ႏွာကို အလန္႕တၾကားေမာ့ၾကည့္သည္။
                     “ဒါဆုိ…”
                   ေရွ႕ဆက္မေျပာႏုိင္ေလာက္ေအာင္ပင္ ခ်စ္သူကို ဆြံ႕အ သြားေစခဲ့သည္။
                 “ ဟုတ္တယ္.. ျဖဴ ၊  ျဖဴ႕ကို  ေမာင္ အခု ခုိးေျပးလုိ႕ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ ခုိးလဲ ခိုးမေျပးခ်င္ဘူး။ ျဖဴ႕ကုိ တင့္ေတာင့္ တင့္တယ္ ထားႏုိင္တဲ့ အေနအထားအထိ ေမာင္ ၾကိဳးစားခ်င္တယ္ ။ အေျခအေနတခု ျဖစ္တဲ့အခ်ိန္ထိ  ေစာင့္ေစခ်င္တယ္.. ျဖဴရယ္”
                   ခ်စ္သူ၏မ်က္၀န္းတြင္ မ်က္ရည္အခ်ိဳ႕ ၀ဲခုိေနေလျပီ။ ခ်စ္သူသည္ ေျဖာင့္တန္းညိဳေမွာင္ေသာ မ်က္ခံုးလွလွတစ္စံုကို အလိုမက်ဟန္ တြန္႕ခ်ိဳး၍ မ်က္ေမွာင္ကုတ္ထားသည္။ ဒါ သူ စိတ္ညစ္ေသာ အခါ ျပဳတတ္သည့္ အျပဳအမူျဖစ္သည္။
                   “ ဒါေပမယ့္ ေမာင္ရယ္… ၊ ျဖဴ႕အိမ္က ေမာင္နဲ႕မွ သေဘာမတူႏုိင္တာပဲကို”
                        ခ်စ္သူ၏ အားမလိုအားမရ ေျပာဆုိဟန္က ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို ပူေလာင္ေစေလျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ထဲတြင္ ျမင္းတစ္ေကာင္ ကဆုန္ေပါက္ေျပးသကဲ့သုိ႕ အလြန္ေျဗာင္းဆန္လ်က္ရိွသည္။ ရိႈးေက့ထဲတြင္ျပထားေသာ အရုပ္တစ္ရုပ္ကို ၀ယ္ယူရန္မတတ္ႏုိင္ ၍ ေငးေမာၾကည့္ရေသာ ကေလး တစ္ေယာက္၏ အၾကည့္မ်ဳိးျဖင့္ ခ်စ္သူကို ၾကည့္မိသည္။

                   “ ဒါဆုိ   ျဖဴက ျဖဴ႕အိမ္က သေဘာတူတဲ့ ဥာဏ္၀င္းထြန္းနဲ႕ ေစ့စပ္လုိက္ရေတာ့ မယ္ေပါ့။ ေနာက္တစ္ပတ္ဆုိ အိမ္လာျပီး ေစ့စပ္ၾကေတာ့မယ္။ ေျပာပါဦး ေမာင္ရယ္ ၊ ေမာင္   ဒီလိုပဲ ေနေတာ့ မွာလား။”
                   ခ်စ္သူက ကၽြန္ေတာ့္ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ကိုင္လႈပ္ရင္း အားမလိုအားမရေမးသည္။
                   အားကိုးတၾကီး ခ်စ္သူမ်က္ႏွာ ။ ကၽြန္ေတာ့္ကုိ အားကိုးတၾကီးၾကည့္ေနရွာေသာ ခ်စ္သူ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္ရင္းအေမ့မ်က္ႏွာ ကို ဖ်တ္ခနဲသတိရမိသည္။ ဘယ္သူ႕ကို ငဲ့ညွာရမည္နည္း။
                   ရာသီဥတုေအးစိမ့္ေနေသာ္ျငား ေခၽြးစီးမ်ား ရႊဲနစ္လာသည္။အေတြးမ်ားျဖင့္ရႈပ္ေထြးလာျပီး စိတ္ေမာလာကာသက္ျပင္းအလုိ လို တစ္ခ်က္ ခ်မိျပန္သည္။
                     “ ျပန္ၾကစို႕  ျဖဴ..၊ သဘက္ခါက် ေတြ႕ၾကဦးမယ္ေလ
                       ေက်ာက္လမ္းထိပ္က အေအးဆုိင္ကိုပဲ လာခဲ့ ၊ ျဖဴေျပာတာ ေမာင္နားလည္ပါတယ္။
                       ဒါေပမယ့္  ျဖဴ လည္း ေမာင့္အခက္အခဲကို နားလည္ႏုိင္မယ္လုိ႕ထင္ပါတယ္။ ”
                  ခ်စ္သူ၏ဆံႏြယ္ေလးမ်ားသည္နဖူးေပၚသုိ႕ ေ၀့၀ဲက်ေနသည္။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကိုဖိကုိက္သည္။တစ္စံုတစ္ခု 
ေျပာရန္ျပင္သည္။ အတန္ၾကာမွ ႏႈတ္ခမ္းလႈပ္ရံု ခပ္ဖြဖြေလးေျပာသည္။
                      “ ျဖဴ……ေမာင္နဲ႕ မခြဲႏုိင္ဘူးေနာ္” တဲ့..............၊၊
* * * * * *            * * * * * *
                   ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို မည္မွ်ခ်စ္ေၾကာင္း ကၽြန္ေတာ္သိပါသည္။ မိန္းကေလးတန္မဲ့ ခုိးေျပးရန္ စတင္တုိင္ပင္သည္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ ႏွလံုးသားကို အပ္အစင္းေပါင္းမ်ားစြားျဖင့္ ထုိးဆြသလိုပင္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ကို နာက်င္ေစပါသည္။ ခ်စ္သူကို သနားမိသည္။ သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ဆံပင္ရွည္ရွည္ မ်က္ႏွာ၀ုိင္း၀ုိင္းေလးႏွင့္ လွခ်င္တုိင္း လွေနေသာ ခ်စ္သူကို ေမ့ပစ္ရန္ ၾကိဳးစားရပါေတာ့မည္။
                              ဤသုိ႕ေသာ ၾကမၼာမ်ဳိးဖန္လာမည္ကို ၾကိဳတင္သိခြင့္ရိွခဲ့ပါလွ်င္ ခ်စ္သူကို ခ်စ္ခြင့္ပန္  မၾကိဳးစားခင္ကတည္းက ကၽြန္ေတာ္ေနာက္ဆုတ္မိေပလိမ့္မည္။ ျဖဴ႕ကို ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ျမတ္ႏုိးမိသည္  ကိုေတာ့ ၀န္ခံပါသည္။ သုိ႕ေသာ္အခ်စ္တစ္ခုတည္းျဖင့္ ဘ၀ကုိ တည္ေဆာက္ရန္ကား မျဖစ္ႏုိင္ေၾကာင္း ခ်စ္သူကို နားလည္ေအာင္ရွင္းျပရေပမည္။
                   ကၽြန္ေတာ္သည္ စတုိးဆုိင္တစ္ဆုိင္မွ အေရာင္း၀န္ထမ္းတစ္ဦးျဖစ္သည္။ လစာကလည္း သိပ္မ်ားမ်ားစားစားမဟုတ္။ မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ ေလာက္ငရံုသာ။ ကၽြန္ေတာ့လစာကို မွီခုိ ေနသူက အိမ္တြင္သံုးေယာက္ရိွသည္။ သြားေလသူ အေဖသည္လည္း ေငြေၾကးဟူ၍ မ်ားမ်ားစားစား မခ်န္ထားခဲ့ေသာေၾကာင့္ အိမ္၏အေျခအေနမွာ အလ်င္မိေအာင္ ရံုသာ။ ထုိ႕ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္ အေမ ႏွင့္ ညီေလးႏွစ္ေယာက္၏မ်က္ႏွာကို ေထာက္ထားငဲ့စားႏုိင္ေသာက္ႏုိင္ညွာရေပမည္။
                   ဒါေတာင္ အေမက မက်န္းမာသည့္ၾကားမွ တစ္ခါတစ္ရံ စက္ခ်ဳပ္၍ စား၀တ္ေနေရး အေျခအေနမဆုိးရြားျခင္း ျဖစ္သည္။ ဤသုိ႕ေသာ အေျခအေနမ်ိဳးတြင္ မိသားစုကို ရက္စက္စြာထားရစ္ကာခ်စ္သူႏွင့္တစ္အိုးတစ္အိမ္ေထာင္ရန္မွာလံုး၀မျဖစ္ႏုိင္။  ျဖဴ႕ကုိလည္း  ကၽြန္ေတာ့္ဘ၀အတြင္းဆြဲသြင္း ေခၚေဆာင္ရန္မွာ ပုိ၍ မျဖစ္ႏုိင္ပါ။
                   ခ်စ္သူသည္ ၾကြယ္၀ေျပလည္ေသာမိသားစုမွ ျဖစ္သည္။ ဆင္းရဲျခင္းကို သူမ်ားေျပာ၍ ၾကားဖူးရံုမွ်သာ။ ကၽြန္ေတာ့္ကို အလြန္အမင္း ခ်စ္သည့္စိတ္မွလြဲ၍ က်န္တာကို ေတြးေတာမိသူမဟုတ္ေခ်။
                   ခ်စ္သူဘက္မွ မိဘေတြကသေဘာမတူႏုိင္ေသာ အေျခအေနမုိ႕မလြဲမေသြခုိးေျပးရေပမည္။ သုိ႕ေသာ္ ကၽြန္ေတာ့္အေျခအေနျဖင့္ ခ်စ္သူကို မ်က္ႏွာမငယ္ေအာင္ထားႏုိင္ပါမည္ေလာ။ ျဖဴ႕ကုိ ဒုကၡတြင္း
  သုိ႕မေခၚရက္ေပ။
                   ေသခ်ာသည္မွာ စိတ္ဆုိးေသာအခါ မ်က္ေစာင္းလွလွေလး ထုိးတတ္ကာ ႏႈတ္ခမ္းစူ တတ္ေသာ ခ်စ္သူေခ်ာေခ်ာေလးကို မလြဲမေသြ ေမ့ပစ္ရန္ ၾကိဳးစားရပါေတာ့မည္။
               စင္စစ္ဆုိရေသာ္ ဆင္းရဲျခင္းသည္ ခ်စ္ျခင္းတရား၏တစ္ပါးတည္းေသာနတ္ဆုိးပင္ ျဖစ္ေတာ့သည္။
* * * * * *            * * * * * *
                     “သား …. ဘာေတြမ်ား ေတြးးေနတာလဲ သားရယ္။
                      ခုတေလာ မင္း ၾကည့္လုိက္ရင မိႈင္မိႈင္ေတြေတြနဲ႕။ ”
   အေမ့စကားသံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ့္အေတြးတုိ႕ ျပယ္လြင့္သြားသည္။ အေမ့ကို ကၽြန္ေတာ္ ျပံဳးျပလုိက္သည္။
                    “ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ သား မနက္ျဖန္ လခထုတ္မွာကို ေတြးေနတာပါ ”
 အေမသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို စုိက္ၾကည့္ေေနသည္။ အေမ့အၾကည့္ထဲတြင္ ဂရုဏာရိပ္၊ ေမတၱာရိပ္တုိ႕ ယွက္သန္းေနသည္။
                   “ သားရယ္…. မင္းလည္း ပင္ပန္းေနရွာျပီ။ ေပ်ာ္ခ်ိန္ ပါးခ်ိန္ေတာင္ မရိွရွာဘူး။
                       အလုပ္လုပ္ရတာလည္း ေတာ္ေတာ္ပင္ပန္းရွာမွာပဲ။ ”
                    “ သား မပင္ပန္းပါဘူး.. အေမရယ္ ။ အေမသာ ပင္ပန္းခံျပီး အလုပ္ေတြ သိပ္မလုပ္နဲ႕        
                        ဟုိေန႕ကလည္း အပ္ထည္ေတြ လက္ခံထားျပန္ျပီ မဟုတ္လား ”
                   ကၽြန္ေတာ့္စကားကို အေမ  ျပံဳး၍ နားေထာင္ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အေမ့မ်က္ႏွာကိုၾကည့္ ရင္း ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကို သတိရမိသည္။ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာသည္လည္းအေမ့မ်က္ႏွာကဲ့သုိ႔ပင္ၾကည္လင္၀င္းပ ေနတတ္ ပါသည္။ ခ်စ္သူေရ….. ခ်စ္သူကို ေမ့ပစ္ရန္ အေတာ္ခက္ပါသည္။                                      

 

                   ခ်စ္သူကို မနတ္ျဖန္ေတြ႕ေသာအခါ မည္သုိ႕နားလည္ေအာင္ ရွင္းျပရမလဲဆုိသည္ကို ကၽြန္ေတာ္စဥ္းစားမရပါ။
                   အိမ္မက္ထဲမွာကဲ့သုိ႕ပင္ ခ်စ္သူႏွင့္လက္ထပ္ခြင့္ရခဲ့ေသာ္ မည္မွ်ေကာင္းမည္နည္း ဟု စိတ္ကူးယဥ္မိသည္။
                                         * * * * * *            * * * * * *

                   လစာထုတ္ရက္ျဖစ္၍ အိမ္သုိ႕ေစာေစာျပန္လာသည္။ လစာေငြကို အေမ့ထံ တရုိတေသ အပ္ႏွံလုိက္သည္။ ျပီးေနာက္ အျပင္သြားရန္ အက်ႌ လဲသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ညီေလးႏွစ္ေယာက္ အိမ္ေရွ႕တြင္ ေဂၚလီရုိက္တမ္း ကစားေနသည။္ သူတုိ႕ကစားေနသည္ကို ၾကည့္္၍ ကၽြန္ေတာ့္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ ပုိမုိခုိင္မာ ေစသည္။ သူတုိ႕ေလးေတြ၏ ပစၥဳပၸန္ အတြက္ေရာ၊ အနာဂတ္အတြက္ပါ ကၽြန္ေတာ္သည္ အကုိၾကီးအဖရာ မဟုတ္ပါလား။
                       ကၽြန္ေတာ့္၏ လႈပ္ရွားမႈတုိ႕သည္ သြက္လက္ေနေသာ္လည္း စိတ္ထဲ၌မူ ေလးလံထုိင္းမိႈင္း ေနပါသည္။ညက ေရး ထားေသာ စာတစ္ေစာင္ကုိ အိတ္ကပ္ထဲသို႕ထည့္သည္။ ဤစာသည္ ႏႈတ္မွ ေျပာမထြက္ေသာ စကားမ်ားကို ကၽြန္ေတာ့္ကိုယ္စား ခ်စ္သူကို ေျပာျပေပလိမ့္မည္။
                   ခ်စ္သူႏွင့္ခ်ိန္းထားရာ အေအးဆုိင္သုိ႕ထြက္လာေသာကၽြန္ေတာ္ေျခလွမ္းတို႕သည္   ေလးလံ ေႏွးေကြးေနပါသည္။ ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ထက္ပင္ ေစာစီးစြာၾကိဳေရာက္ႏွင့္ေနသည္။
                   “ ေမာင္..….  အလုပ္က ျပန္လာတာလား။ ”
                  “ အင္း…......”
           ဟု သံရွည္ဆြဲကာ ေအးစက္စက္အေျဖ ေပးမိသည္။
                     “ ေမာင္ ဘာျဖစ္ေနတာလဲ..၊ မ်က္ႏွာကလည္း မအီမသာနဲ႕။”
                   ခ်စ္သူ၏ၾကင္နာေသာစကားတုိ႕ကို နားေထာင္ႏိုင္စြမ္းမရိွေတာ့ပါ။ ခ်စ္သူကို ခ်စ္မိေသာ ကၽြန္ေတာ့္အခ်စ္တုိ႕သည္ မပြင့္လန္းမီ ေၾကြႏြမ္းခဲ့ရျပီ။ ႏွစ္ဦးသေဘာတူ မက္ခဲ့ဖူးေသာ အိမ္မက္တုိ႕သည္ ျပယ္လြင့္ခဲ့ရျပီ။ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသားကို ေလာကဓံသည္ အနက္ရိႈင္းဆံုး ေခ်ာက္ထဲသို႕ တြန္းခ်ခဲ့ျပီး ျဖစ္သည္။
                   ေယာက်ၤားတန္မဲ့ ၀ဲလုလု မ်က္ရည္တုိ႕ကို မ်က္ေတာင္ျဖင့္ ပုတ္ခတ္ သိမ္းဆည္းလုိက္ ရသည္။ ထုိ႕ေနာက္ အိတ္ကပ္ထဲမွ စာကုိခ်စ္သူထံထုိးေပးလုိက္သည္။
                   “ ေမာင္ ဒါ ဘာလဲ ”
                   “ မေမးပါနဲ႕…ျဖဴရယ္။ ေမာင္… ေမာင္…  
                      ဘယ္လိုမွ ေျပာမထြက္ဘူး. ၊ေျပာလည္းမေျပာရက္ဘူး ”
   ခ်စ္သူသည္ စာကို အလန္႕တၾကားယူဖတ္သည္။ စာရြက္ကို ကိုင္ထားေသာ ခ်စ္သူ၏ လက္သည္ တဆက္ဆက္ တုန္ရီလာသည္။

          ျဖဴ
                   ေမာင္တုိ႕ ႏွစ္ေယာက္ လမ္းခြဲၾကရေအာင္
                             ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္….
                                      ဒါေပမယ့္ ျဖဴ႕ကုိ ေမာင္  သိပ္ခ်စ္တယ္..

                        ခ်စ္သူမ်က္ႏွာသည္ ေသြးမရိွသကဲ့သုိ႕ ျဖဴေဖ်ာ့လာသည္။ ဖိကိုက္ထားေသာ ပန္းႏုေရာင္ ႏႈတ္ခမ္းေလးသည္တဆတ္ ဆတ္္တုန္ရီေန သည္။ မ်က္၀န္းနက္နက္တြင္ မ်က္ရည္စေတြ ခုိ၀ဲလာ သည္။
         “ ေမာင္ရယ္…အဓိပၸာယ္မရိွတာ။ ျဖဴ ေျပာျပီးျပီပဲ..   ေမာင္ ဘယ္လို အခက္အခဲေတြရိွရိွ ၊
            ျဖဴ  ေမာင္နဲ႕ ေက်ာ္ျဖတ္ႏုိင္ပါတယ္။   ျဖဴလည္း ေမာင့္ကို အရမ္းခ်စ္တယ္။
            ျဖဴ.. ေမာင္နဲ႕ ဘယ္လိုမွ မခြဲႏုိင္ဘူး ။   ေမာင္ျပတ္သားဖုိ႕၊ သတိၱရိွဖုိ႕ပဲ လုိတယ္။
            ျဖဴ.. ေမာင္နဲ႕လုိက္ေနႏုိင္ပါတယ္    ေမာင္ရယ္၊ ျဖဴ.. တို႕  အတူ…တူေလ .....”

                ခ်စ္သူအသံ တိမ္၀င္သြားသည္။ တစ္ခ်က္ရိႈက္ရင္း စကားကို မရမ္းမနား တြက္တြက္ ေျပာေနရွာေသာ ခ်စ္သူကိုၾကည့္ရင္း ရင္တြင္းဆူးနင့္သြားသည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ႏႈတ္ဖ်ားတြင္ စကားမ်ား စြံ႕အ ေနေလျပီ။ သို႕ေသာ္ ႏွလံုးသား၏ ဆႏၵကို ျငင္းဆန္ကာဦးေႏွာက္ ၏ေစခုိင္းခ်က္ အရ စကားတစ္ခြန္းကို အားတင္း၍ ေျပာရေပမည္။
                         “ ျဖဴ… ေမာင့္ကို ေမ့လိုက္ပါေတာ့…။ ”
           ခ်စ္သူသည္ ကၽြန္ေတာ့္ကို တအံ့တၾသၾကည့္သည္။ မိန္းမတစ္ဦးတြင္ရိွသည့္ မာနေၾကာင့္ ထင္သည္။ မ်က္ရည္တုိ႕ကို ဆတ္ခနဲ သုတ္ပစ္သည္။ မီး၀င္း၀င္းေတာက္လု မ်က္၀န္းမ်ာျဖင့္ စုိက္ၾကည့္ သည္။ ေဒါသေၾကာင့္ ထင္သည္။ ႏွာေခါင္း ထိပ္ေလးေရာ၊နားရြက္ ကားကား ျဖဴျဖဴေလးပါ နီ၍ လာသည္။
                         “  ေမာင္ ေျပာရက္တယ္။  ျပီးေတာ့ ေမာင္ဟာ ေပ်ာ့ညံ့တယ္။ သတိၱမရိွဘူး။
                              မွားခဲ့ပါတယ္။ မွားခဲ့တယ္။ ျဖဴ  အၾကီးၾကီးမွားခဲ့တယ္
                              ေမာင့္ကို ယံုၾကည္ခဲ့တာ အမွားၾကီးမွားတယ္။ ေမာင္ မတရားဘူး။    ေမာင္ လံုး၀ 
                             မတရားဘူး ”


          ခ်စ္သူ၏ စကားလံုးတုိ႕သည္ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘက္ကို လာေရာက္ထိမွန္သည္။ ခ်စ္သူ၏ စကားလံုးတုိင္းသည္ ကၽြန္ေတာ့္ႏွလံုးသား အစိတ္အပုိင္းတစ္ခုစီကို တစစီ ဖဲ့ေခၽြယူေဆာင္သြားသည္။ ခ်စ္သူမ်က္ႏွာကို ေစ့ေစ့ၾကည့္ရန္ မ၀ံ့မရဲ။


                                “ကုိယ္သြားေတာ့မယ္… ျဖဴ ”

                              “  ေနဦး ေမာင္…၊ ေမာင့္အတြက္ ေပးစရာ လက္ေဆာင္ ရိွေသးတယ္  ”
                    ခ်စ္သူသည္ ညာဘက္လက္ကို ေျမွာက္လိုက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ပါးတစ္ဖက္ကုိ ရဲရဲ၀ံ့၀ံ့ ထုိးေပးလုိက္သည္။ခ်စ္သူ၏ လက္ဖ၀ါးႏုႏုေလးကိုလည္း မနာက်င္ပါေစနဲ႕ ဟုလည္း စိတ္ထဲမွ ဆုေတာင္း ေပးမိသည္။
                            “ ရုိက္လိုက္ပါ ျဖဴ..၊ ျဖဴ ေက်နပ္သေလာက္ ရုိက္လုိက္ပါ .. ”
                  ခ်စ္သူမ်က္ႏွာသည္ အံု႕မိႈင္းျပာရီလ်က္ရိွသည္။ ေျမွာက္ထားေသာလက္ကို ျပန္ရုတ္လိုက္ သည္။

                                   “ ျဖဴ …. ျဖဴ….. ေမာင့္ကို မရုိက္ရက္ပါဘူး။   ျဖဴ   ေမာင့္ကို သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။
                                      ျဖဴ႕ ေၾကာင့္ေလ… ေမာင္ တစ္ခုခု အနာတရ ျဖစ္သြားမွာ ျဖဴမလိုလားပါဘူး
                                     ေမာင္ရယ္ ”
                              


               ခ်စ္သူေျပာရင္းငိုသည္။ ခ်စ္သူငုိေသာ္လည္း ေခ်ာ့ခြင့္မရိွေတာ့ပါ။ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္သူကို ခ်စ္သူအျဖစ္မွ စြန္႕လႊတ္လိုက္ရျပီ မဟုတ္ပါလား….။ကၽြန္ေတာ့္ပါးျပင္သည္ ပူေႏြးစြက္စုိသြားသည္။ ပါးျပင္ကုိ လက္ျဖင့္ စမ္းမိသည္။အုိ..ကၽြန္ေတာ့္ပါးမွာလည္း မ်က္ရည္ေတြနဲ႕ပါလား။ မငိုမိရန္ အားတင္း
ထားေသာ္လည္း ေယာက်ၤားတန္မဲ့ မ်က္ရည္စီးေၾကာင္းတုိ႕ကုိတားမရ၊၊ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးတိတ္ဆိတ္ သြားသည္။။မည္မွ်ၾကာသည္မသိ။
                                        “ ျဖဴ . . ျပန္ေတာ့မယ္ . . .ေမာင္ ”

              ႏႈတ္မွ မည္သည့္စကားမွ မဆုိမိ။ ေခါင္းညိတ္မိလား၊ ေခါင္းခါမိလား၊မသိပါ။ ေနာက္က်ိ ေနေသာ စိတ္သည္ လူကိုျပဳစားေလျပီ။ႏွလံုးသားတစ္စံုကို ခုိင္ျမဲစြာ ရစ္ခ်ည္ထားေသာအျဖဴေရာင္ၾကိဳးတစ္ေခ်ာင္း သည္ ေျပေလ်ာ့ ေလျပီ။ ေနာက္ဆံုးၾကည့္ျခင္းျဖင့္ ၾကည့္မိသည္။ ခ်စ္သူသည္ မ်က္ရည္ေတြၾကားမွ
အျပံဳးတု တစ္ခုကို ခ်စ္သူကိုဖန္ဆင္း၍ ျပံဳးျပသည္။ ထုိ႕ေနာက္ ခ်ာခနဲလွည့္ထြက္သြားေတာ့ သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ ခ်စ္သူႏွင့္ ဆန္႕က်င္ဘက္ အရပ္သုိ႕ ေက်ာခုိင္း၍ ေလွ်ာက္လာခဲ့သည္။
တစ္လွမ္း . . . . .။ ႏွစ္လမ္း . . . . . ။ သံုးလွမ္း . . . . . ။
                   ထို႕ေနာက္ ေျခစံုရပ္ကာ ေနာက္သုိ႕ လွည့္၍ ျပန္ၾကည့္မိသည္။
                   အုိ . . . ခ်စ္သူသည္လည္း ရပ္လ်က္ပါလား။ ခ်စ္သူ၏ ဦးေခါင္းသည္ ေနာက္သုိ႕ တျဖည္းျဖည္း ငဲ့ေစာင္းလာသည္။ သုိ႕ေသာ္ ရုတ္တရက္ ေရွ႕သို႕ ျပန္လွည့္သြားသည္။ ထို႕ေနာက္ ရပ္ေနရာမွ ညီညာေျဖာင့္တန္းေသာ လမ္းအတုိင္း ဆက္၍ ေလွ်ာက္လွမ္းသြားသည္။
                             ခ်စ္သူ၏ ေျခသံတုိ႕သည္ ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ တျဖည္းျဖည္း  ကၽြန္ေတာ့္ႏွလုံးသားႏွင့္    ေ၀း၍ ေ၀း၍ . . . . . .


              **************                       *************                               *************

               သူ၀တၳဳကုိ အဆုံးသတ္လုိက္သည္ ၊၊မေက်နပ္သလုိေနာက္တစ္ေခါက္ျပန္ဖတ္ျပန္သည္ ၊၊၀တၳဳထဲရွိဇာတ္ေကာင္ႏွစ္ဦးကုိေပါင္းေပးရန္ စဥ္းစားသည္ ၊၊အတိတ္သည္ သူ႕ရင္ကုိရုိက္ခတ္လာ၏.........၊၊

                အမွန္တကယ္ေပါင္းစပ္ခြင့္မရွိခဲ့ေသာ ဘ၀ႏွစ္ခုမေပါင္းေပးေတာ့ဘဲ ဇာတ္သိမ္းကုိ ဒီအတုိင္းပင္ထားလုိက္သည္ ၊၊ေရးၿပီးသြားေသာထုိ၀တၳဳတုိေလးကုိ အခါခါျပန္ဖတ္ရင္းအလြမ္းဆန္ေနေသာ
ဇာတ္သိမ္းသည္ သူ႕ရင္တြင္းဒဏ္ရာကုိအသစ္ျဖစ္ေစ၏.....၊၊ သုိ႕ေသာ္ ေပါင္းစပ္ခြင့္ရလုိက္ေသာ
သူလုိလူတစ္ေယာက္အလြမ္းသည္သာ ထုိက္တန္ေၾကာင္းသူယုံၾကည္မိသည္ ၊၊ထုိ႔ေၾကာင့္ ၀တၳဳဇာတ္သိမ္းကုိ မျပင္ေတာ့ ဇာတ္ေကာင္အမ်ဳိးသားကုိ ေၾကကဲြစြာလြမ္းခြင့္ေပးလုိက္ပါေတာ့သည္ ......................၊၊



                                                                                                                        ေမာင္ေရခ်မ္း

1 comment:

  1. ဟင္႔ ဇာတ္လမ္းက ၀မ္းနည္းစရာၾကီး

    ReplyDelete

ႏွစ္သက္စြာ ခံစားႏုိင္ပါေစ