Saturday, October 29, 2011

ေျမႀကီးေအာက္က လူသားတစ္ေယာက္

                     မုိးေကာင္းကင္ၾကီးက ၿပိဳေတာ့မေယာင္...၊၊
                        ေကာင္းကင္တစ္ခုလုံးခဲပုတ္ေရာင္တိမ္ဆုပ္တိမ္စုိင္ေတြကတစ္စတစ္စမင္းမူလာသည္..၊၊ မၾကာမီပင္...ျပာလြင္ေန ေသာ မုိးသားျပင္တစ္ခုလုံးကုိမည္းညဳိေနသည့္တိမ္စုိင္မ်ားကေနရာယူသြားသည္..၊၊ လွ်ပ္ပန္းလွ်ပ္ႏြယ္မ်ားကတဖ်ပ္ဖ်ပ္ခတ္ေနသည္...၊၊“ဂ်ိမ္း......ဂ်ိမ္း”ဟူေသာမုိးၿခိမ္းမ်ားကနတ္ဆုိးတစ္ပါး၏ေလ ခၽြန္ သံႏွယ္ သူ႕စိတ္၀ယ္ခံစားရသည္..၊၊သူေၾကာက္မိသည္၊၊ဟုတ္သည္၊၊မုိးရြာမွာ သူေၾကာက္မိသည္..၊၊
မုိးေပါက္ေလးေတြ တေျဖာက္ေျဖာက္က်လာၿပီ..၊၊မုိးက ထပ္ၿခိမ္းျပန္သည္၊၊မုိးၿခိမ္းသံသည္ သူ႕နားထဲတြင္
ေသမင္းေအာ္သံလုိ စူးရွအက္ကဲြေနသည္...၊၊
                             “မုိးမရြာပါေစနဲ႔...၊၊မုိးသည္းသည္းမည္းမည္းမရြာပါေစနဲ႔...၊၊”

                           သူ႕ႏႈတ္မွမုိးမရြာဖုိ႔ဂါထာရြတ္သလုိခပ္ဖြဖြဆုေတာင္းေနမိသည္၊၊သူ႕ဆုေတာင္းမျပည့္ခ်င္၍ လားမသိ၊၊မုိးစက္ပြင့္ေလးမ်ားတေျဖာက္ေျဖာက္သာ ပ်င္းပ်င္းတဲြ႕တဲြ႕ရြာေနေသာမုိးသည္ ေ၀ါခနဲအသံနက္
ႀကီးျဖင့္အားပါးတရရြာခ်လာေတာ့သည္..၊၊
                              “ ဒုကၡပါပဲ...၊၊မုိးကလည္းကြာ..၊၊ေတာက္..၊ဒီရက္ပုိင္းဒီလုိခ်ည္းပဲ ...ဟင္း..”
                             သူထုိင္ေနသည့္လမ္းေဘးပလတ္ေဖာင္းေလးေဘးမွ ေရဆုိးေရညစ္မ်ားျဖတ္စီးသြားသည္..၊၊ေရစီးေၾကာင္းၾကီးကုိ
အေရာင္မဲ့ေသာမ်က္၀န္းမ်ားျဖင့္သူလုိက္ၾကည့္ေနမိသည္.၊၊ျဖစ္ႏုိင္ရင္ဥတုသုံးလီအနက္မုိးကုိေက်ာ္ပစ္ၿပီး  
ေဆာင္းႏွင့္ေႏြတုိ႔ကုိသာ သူရွိေစခ်င္သည္၊၊မုိးဥတုသည္သူ႔ကုိဒုကၡအေပးဆုံးရာသီပင္ျဖစ္သည္၊၊သူ႕ရဲ႕ပုိင္ဆုိင္ မႈေတြအနက္ တန္ဖုိးအရွိဆုံးျဖစ္သည့္အေရာင္လြင့္ ၊ကုိင္းက်ဳိးထီးစုတ္စုတ္ေလးကုိဖြင့္လုိက္ရေတာ့သည္..၊၊ သူဆက္ထုိင္မေနေတာ့ဘဲ ...ျပန္ရန္စဥ္းစားသည္၊၊
                                “ အုိ.......ဘယ္ျဖစ္မလဲေနာ္...၊၊ဆက္ထုိင္ေန...၊၊ဆက္ထုိင္ေနစမ္း...ေငြေအာင္..၊၊  မင္း..ျပန္လုိ႔မျဖစ္ဘူး..၊၊မင္းျပန္လုိ႔ မျဖစ္ဘူးေနာ္...၊၊”
                                 
                             သူ႕ကုိယ္သူ႕ျပန္အားတင္းေနမိသည္၊၊မုိးရြာထဲမွာအားတင္းၿပီးသူ႕ဆက္ထုိင္ေနမိသည္၊၊ သူ႕ႏွင့္ခပ္လွမ္းလွမ္းတြင္ဗယာေႀကာ္ ေႀကာ္ေနေသာကုလားေလးဆီမွအနံ႔ကသူ႕ႏွာေခါင္း၀ကုိ ျမဴဆြယ္သည္၊၊ 
သူတံေတြးကုိ တစ္ခ်က္မ်ဳိခ်မိသည္၊၊အခုမွ သူ႕ဗုိက္ကပုိဆာလာသလုိခံစားရသည္၊၊သူ႔မိန္းမကုိသူသတိရသြား သည္၊၊

                                “ ေအာ္....၊သူလည္း ဆာေရာ့မယ္...၊၊ငါျမန္ျမန္ျပန္မွ ျဖစ္မယ္..၊၊”

                             ထုိသုိ႔ သူေတြးမိၿပီး ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မဲ့ မ်က္လုံးမ်ားျဖင့္သူ႕ေရွ႕က ေရခြက္ညစ္ညစ္ေလးဆီ အၾကည့္ေရာက္ေတာ့တစ္ဆယ္တန္၊ႏွစ္ဆယ္၊ငါးဆယ္တန္ အေၾကြတခ်ဳိ႕က သူ႕ကုိ ေလွာင္ၿပဳံးၿပဳံးျပသည္..၊၊
တစ္ရာတန္ပင္မပါေသာ ေငြအေၾကြအခ်ဳိ႕ကုိသူႏြမ္းရိေနသည့္အၾကည့္ျဖင့္ထပ္ၾကည့္မိျပန္သည္..၊၊

                                 “ဟုိ...သူေတာင္းစားႀကီး...ၾကည့္စမ္း..၊၊မုိးဒီေလာက္သည္းေနတာေတာင္...၊”
                                  “အယ္ေတာ့....ဟုတ္ပါရဲ႕...ေနာ္...၊၊”
                               သူေမာ့ၾကည့္မိသည္..၊၊သူ႕မ်က္၀န္းမွာ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္တုိ႔လည္းခုိတဲြလုိ႔၊၊အမ်ဳိးသမီးႏွစ္ေယာက္..၊၊ အသက္က
၄၀ နီးနီးေတြဆုိေတာ့ သူ႔မွာသာသမီးရွိပါက သူ႕သမီးအရြယ္ပင္၊၊တစ္ေယာက္ကပုိက္ဆံအိတ္ဖြင့္သည္..၊၊ သူ႕ရင္နည္းနည္းခုန္သြားသည္၊၊စိတ္ထဲမွာလည္း ႀကိတ္၍ဆုေတာင္းေနမိသည္၊၊နွစ္ရာတန္လား ၊ ငါးရာတန္လား ၊၊အုိ ...ဘာျဖစ္ျဖစ္ပါ..၊၊သူရင္ခုန္လာသည္၊သူေခါင္းငုံ႔ထားမိသည္..၊၊


                                 “ဟာ...အေၾကြလည္းမရွိေတာ့ပါလား...၊၊ခုနကားခေပးလုိက္လုိ႔ ကုန္ၿပီထင္တယ္..၊၊”
                              သူမရဲတရဲေမာ့ၾကည့္မိသည္.၊၊အုိ...ပိုက္ဆံအိတ္ကုိဇစ္ျပန္ပိတ္ေနပါေရာလား..၊၊ သူ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ပန္းပြင့္ေလးမြေၾကြသြားသည္.၊၊

                                  “ အစ္မအေၾကြမရွိလည္း ေပးမေနနဲ႔ေတာ့..၊၊လာ လာ မုိးေတြက ဒီေလာက္ရြာေနတာ သူကလည္းေနာ္   ေလာဘၾကီးလြန္းတယ္..၊၊”
                                
                              ထို႔ေနာက္ အမ်ဳိးသမီးနွစ္ေယာက္ သူ႔ေရွ႕မွ ထြက္သြားၾကည္၊၊ေႀသာ္...ေလာဘၾကီးတယ္ .တဲ့လား၊၊သူေတာင္းစားတဲ့လား..၊၊သူ႕ဘ၀သူေတြးကာ ရင္နာလာသည္၊၊အံကုိေယာင္ယမ္းၿပီး ၾကိတ္မိေတာ့
 ယုိင္နဲ႔နဲ႔သြားေတြကက်င္လာသည္၊၊ေလနည္းနည္းခပ္ျပင္းျပင္းတုိက္ေတာ့ ထီးေလးလွန္သြားသည္၊၊

                               သူ႕ေရွ႕ကလူတစ္သုတ္ျဖတ္သြားျပန္သည္၊၊သူေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ကုိ ျပန္တင္းထားျပန္သည္၊၊  ၊ေျခသံေတြသာ ဆုံးသြားသည္၊၊သူ႕ရဲ႕ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ျမက္ပင္ေလးသည္ မဲြေျခာက္စြာက်န္ခဲ့ရွာသည္၊၊
ရုံးဆင္းလာေသာ ၀န္ထမ္းမ်ားကုိၾကည့္ရင္း သူ႔ရဲ႕ဘ၀တစ္စိတ္တစ္ေဒသအေပၚ အေတြးေတြျဖတ္ေျပး
သြားသည္၊၊သူ႕အသက္ (၄၀)အရြယ္မွာပင္ သူ႕ရဲ႕ဘ၀တစ္ဆစ္ခ်ဳိးေျပာင္းခဲ့ရသည္၊၊သူေစာင့္ရေသာ ဂုိေဒါင္
အေဖာက္ခံရသည္၊၊သူခုိးေတြကသူ႕ကုိပါရုိက္ႏွက္သြားခဲ့ၾကသည္၊၊ေဆးရုံေရာက္ၿပီးတစ္လေလာက္ကုလုိက္

သည္၊၊ေဆးကုၿပီးေတာ့လည္း သူ႕အလုပ္လုပ္သည့္ရုံးကတာ၀န္၀တၱရားေပါ့ဆမႈျဖင့္စဲြခ်က္တင္သည္၊၊သူ႔မွာ အရုိက္ခံရ၍ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလုံးအလုပ္မလုပ္ႏုိင္ေတာ့သည့္အျပင္ ေထာင္(၁) ႏွစ္ပါအဆစ္က်လုိက္ေသး သည္..၊၊

                                   “ေတာက္.....၊”
                              ေတာက္တစ္ခ်က္ကုိ ခပ္မာမာေတာက္မိသည္၊၊လမ္းသြားလမ္းလာတခ်ိဳ႕ကြက္ၾကည့္ ၾကည့္လုပ္သြားေတာ့သူေခါင္းျပန္ငုံ႕ထားလုိက္ရသည္၊၊“ဟူး....သူေတာင္းစားျဖစ္ရတာ ေတာက္ေတာင္ေခါက္ 
ခြင့္ရယ္ မရွိပါလား ”ဟူ၍မသက္မသာေတြးမိသည္။သူ႕ေတြးေနေသာအေတြးစကုိ ျပန္အစဆဲြသည္၊၊
အမွန္တကယ္ေတာ့ ေတာင္းရမ္းစားေနရျခင္းကုိသူစက္ဆုပ္သည္၊၊ေထာင္မွလြတ္စဥ္အရြယ္ေကာင္းတုန္းတည္း က အလုပ္ လုပ္ၾကည့္ရန္ႀကဳိးစားခဲ့သည္၊၊သုိ႔ေသာ္ မည္သူမွသူ႕ကုိအလုပ္မခန္႔ခ်င္၊၊ဂ်ာနယ္ေလးလုိက္ေရာင္း
ၾကည့္ေတာ့လည္းအဆင္မေျပ၊၊ေျခႏွစ္ေခ်ာင္းလုံးမသန္သူမုိ႔ ေအးေအးေဆးေဆးထုိင္ေနရမည့္
ကုိယ္ပုိင္အလုပ္ တစ္ခု စဥ္းစားၾကည့္ျပန္ေတာ့ အရင္းအႏွီးထုတ္ေခ်းမည့္သူမရွိေပ..၊၊အုိ.......သူ႕အေၾကာင္း သူေတြးရင္းသူ႕ရင္ထဲတြင္တစ္ဆို႔လာခဲ့သည္၊၊မြန္းၾကပ္လာခဲ့သည္..၊၊


                         သားသမီးမရွိ၍ေတာ္ေသးသည္၊၊သုိ႕ေသာ္သားသမီးမ်ားရွိလွွ်င္ေတာ့သူလည္းဒီအျဖစ္မ်ဳိးေရာက္ လိမ့္ မည္ မဟုတ္ဟုထင္မိသည္၊၊သူ႕ဇနီးသည္ကအစကေတာ့သူ႕ကုိရွာေကၽြးရွာသည္၊၊ေနာက္သူတုိ႔နွစ္ေယာက္အသက္  (၅၀)ေလာက္မွာ...သူ႕ဇနီးေလျဖတ္သည္၊၊သူေတြးရင္ ယူႀကဳံးမရျဖစ္ရျပန္သည္၊၊


                          ၀မ္းေရးကုိ ေျဖရွင္းရန္အေၾကာင္းဆုံးနည္းလမ္းကုိေနာက္ဆုံးတြင္သူရွာေတြ႕ခဲ့သည္၊၊ သူ႕ရဲ႕ဒုကၡိတဘ၀ကုိအသုံးခ်လုိက္ျခင္းပင္၊၊သူ႕ေန႔တုိင္းသည္ကားဂိတ္ေလးတြင္ ေရခြက္ေလးခ်ၿပီး ေပးသမွ်ျဖင့္
အသက္ဆက္ေနရသည္၊၊သူ႔ဇနီးကေတာ့ အိပ္ယာထဲမို႔သူလုပ္သမွ်ဘာမွမသိရွာ..၊၊
ဒုကၡိတသူႏွင့္ေရာဂါသည္သူ႕ဇနီးတုိ႔ေလာက္ ဆုိးေသာဘ၀ကုိမည္သူေတြ႕ဖူးပါသနည္းဟုပင္ သူေမးလုိ႔ရ
လွ်င္သူေမးခ်င္ပါသည္၊၊
                       မုိးကလည္းမစဲႏုိင္ေသး၊၊သူ႕စိတ္သည္ ႏုံးခ်ိလာ၏..၊၊အိမ္ျပန္ခ်င္ေသာ္လည္းသူ႕ေရွ႕ကခြက္ေလးက  မျပန္ျဖစ္
ေအာင္ဆဲြထားသလုိ...၊၊
                            သူေျခသံေတြကုိ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ၾကီးစြာ နားစြင့္ေနမိသည္၊၊တဖ်ပ္ဖ်ပ္ေျခသံေတြသည္ သူ႕ကုိေက်ာ္လႊား၍သြားၾကၿပီ..၊၊ေနလုံးနီနီသည္လည္း အေရာင္ေပ်ာက္လုေနၿပီ...၊၊တိမ္ညဳိတိမ္မည္းတုိ႔ၾကား
အလင္းေရာင္သည္ ေပ်ာက္ဆုံးလုၿပီ....၊၊ဟုိး......အေနာက္ဘက္ဆီသုိ႔ ငွက္တုိ႔လည္း အိပ္တန္း၀င္ၾကၿပီ...၊၊

                      သူမုိးသားေတြကုိၾကည့္ၿပီး တီးတုိးဆဲမိျပန္သည္၊၊မုိးရြာေသာေၾကာင့္လူမ်ားသည္ခပ္သုတ္သုတ္ သာ သြားေနၾကသည္၊၊ထုိေၾကာင့္ သူမုိးကုိမုန္းမိျခင္းျဖစ္သည္၊။သူသြားလူလာလည္း ျပတ္လုၿပီ...၊၊မုိးကေတာ့
သည္းတုန္း..၊ရြာေကာင္းတုန္းပင္ ၊၊
                          “   ဟူး........”
                           သူ႔စိတ္ကုိ ေလွ်ာ့ခ်ရန္ႀကဳိးစားမိသည္၊၊သူျပန္သင့္ေနၿပီမဟုတ္ပါလား..၊၊
                          ေဘးမွာခ်ထားေသာဂ်ဳိင္းေထာက္ကုိသူဆဲြယူလုိက္သည္..၊၊အားယူ၍ထရပ္သည္၊၊ေအာက္ပုိင္း 
ပုဆုိးတစ္ထည္လုံးရႊဲစုိေနၿပီ...၊သူလက္ေတြလည္း ေအးစက္ေနသည္.၊၊မတ္တပ္ရပ္မွ ပုိခ်မ္းလာ၍သူတုန္ရီ

 လာခဲ့သည္.၊၊ခြက္ထဲမွ ပုိက္ဆံေတြကို သူ႕ရဲ႕အက်ၤ ီအိတ္ကပ္ေလးထဲ ထည့္သည္...၊၊သူ႕အတြက္ေတာ့
 ေမွ်ာ္လင့္စရာဘာမွ မရွိေတာ့...၊၊ဒီေန႔ ဒီေလာက္သာ...၊၊
                            ဂ်ဳိင္းေထာက္ေလးကုိ ေထာက္ၿပီးတစ္လွမ္းတစ္လွမ္း လာခဲ့သည္..၊၊
                             “ဂၽြတ္ ”
                           ေရသန္႔ဘူးခြံေလးတစ္ခုကုိ ေထာက္မိသြားသည္၊၊သူမ်က္ေမွာက္က်ဳတ္၍ၾကည့္သည္၊၊ၿပီးေတာ့  “ေဖ်ာင္း”ခနဲအားရပါးရ ဂ်ဳိင္းေထာက္ျဖင့္ပိတ္ကန္ပစ္လုိက္သည္...၊၊

                        သူအားရပါးရၿပဳံးသည္..၊၊အသံထြက္ေအာင္ပင္ရယ္ေမာမိသည္..၊၊သူ ေက်နပ္သြားၿပီ   ျဖစ္သည္၊၊ မုိးရြာသည္ကုိ မေက်နပ္သည့္စိတ္သည္လည္းေကာင္း...၊ သူ႕ဘ၀သူ႕နာက်ည္းသည့္စိတ္သည္လည္းေကာင္း ထုိေရသန္႔ဘူးခြံ႕ေလးကုိသူ႕ဂ်ဳိ္င္းေထာက္ျဖင့္ကန္လုိက္ရသျဖင့္ ေက်နပ္သြားပါသည္...၊၊

                           သူစိတ္ရွိလက္ရွိ အၿမဲအႏုိင္ရသည္မွာ ေရသန္႔ဘူးခံြ႕ေလးမ်ားသာ ျဖစ္ပါေတာ့သည္...၊၊
                                                                                                                  ေမာင္ေရခ်မ္း

No comments:

Post a Comment

ႏွစ္သက္စြာ ခံစားႏုိင္ပါေစ