Thursday, March 29, 2012

ေကာင္းကင္ၿပဳိရဲ႕ရႈိက္ငုိသံ

                       အလြမ္းဟာ
                        တစ္ခါတစ္ခါ မ်ိဳးေစ့မလုိဘဲ ဖူးပြင့္လာခဲ့
                        မႈန္ေ၀ခါးသက္မႈေတြနဲ႔  ဟစ္ေအာ္ ...တမ္းတ
                        ခ်စ္သူေရ.........
                        အိပ္မက္အလင္းတန္းေတြ ႀကဲမႈန္လြင့္ဖြာလို႔
                        အနက္ေရာင္လဲ့လဲ့ညေတြဟာ အက်ည္းတန္စြာလွပ
                        ဆုိညွင္းဖဲြ႕ေ၀ခဲ့ဖူးတဲ့ ရင္ခုန္သီခ်င္းေတြ
                        အခုေတာ့ ျဖဴေရာ္တုိးေဖ်ာ့သြား
                        အသည္းကဲြတယ္ဆုိတာ
                        တကယ္ေတာ့ ႏွလုံးသားတစ္ခုလုံးအစားခံလုိက္ရတာ
                        ပန္းေတြ မေမႊးေတာ့ဘူး
                        သီခ်င္းေတြ မလွေတာ့ဘူး
                       ခ်စ္သူေရ.............
                       ညႊတ္သြယ္ေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ ေမတၱာတရားေတြနဲ႔
                       ညင္သာႏူးညံ့စြာ
                       တကယ့္ကုိ အိစက္သိမ္ေမြ႕စြာ ခ်စ္ခဲ့တာ
                       ကုိယ္ ခ်စ္ ခဲ့ တာ

                      ၾကယ္ေတြ ... ေၾကြ
                      လ.....ေတြ     ေၾကြ
                      အလင္းမဲ့အိပ္မက္ေတြထဲ
                      ကုိယ္ဟာ အတိတ္ထဲမွာ လင္းပြင့္ယွက္ျဖာလုိ႔
                      ကုိယ္ဟာ အခုထိ မင္းအရိပ္ေလးထဲမွာ ယိမ္းႏဲြ႕ရုိ႕က်ဳိးဆဲမုိ႔
                      " တစ္ခါက " လုိ႔ အစခ်ီၿပီးေျပာရမယ့္
                      ေျပာခြင့္မရေတာ့တဲ့ အတိတ္ခ်ဳိခ်ဳိေတြထဲ
                      ခု ... ကုိယ္ ငုိ  ေန ၿပီ ....
                      ကုိယ္...... ငုိ.... ေန.....ၿပီ......ကြယ္  ၊၊

                       တိမ္သားျပာရီ
                       ညေနခင္းမပီေတာ့တဲ့ ညေနခင္းေတြမွာ
                       ကုိယ္ဟာ မင္းနာမည္ေလးကုိ ရႈိက္ေမႊးနမ္းျမလုိ႔
                       ညႊတ္ဆုိင္းေ၀့သီလာတဲ့ အလြမ္းေတြကုိ တယုတယ ခါ ခါခ်ေနရၿပီ ၊၊

                       ရူးသြပ္   ၊ ေၾကကဲြ  ၊ ကဲြအက္
                       ရွတ      ၊ ေၾကမြ    ၊ စူးနစ္
                       အားလုံးေသာ အလြမ္းဖဲြ႕ႀကိယာ၀ိေသသနေတြဟာ ကုိယ့္အတြက္ျဖစ္လာခဲ့
                       နာက်င္အက္ရွလုိ႔ တျဖည္းျဖည္းလုံးပါးပါးသြား
                       ဒဏ္ရာ..... နက္နက္
                       စိတ္ကုိ စိတ္ထဲမွာ လုိက္ဖမ္းၾကည့္တာ မမိဘူးကြယ္
                      လြင့္ေမ်ာလင္းပဲ့လို႔ ကုိယ့္ႏွလုံးသားကုိတစ္စတစ္စ ေခၽြဖဲ့ေနတာ

                      ေ၀း..............
                      ေျမျပင္နဲ႔ေကာင္းကင္
                      တိမ္လႊာနဲ႔ေရျပာလုိ  ...ေ၀း..................
                      တေျမ႕ေျမ႕   ၊ တေ၀့ေ၀့
                      ျပာရီေ၀့၀ုိင္းလုိ႔ ရင္ဘတ္အႏွံ႔အိပ္မက္ေခၽြမုန္တုိင္းေတြ
                      အၾကမ္းရင့္ဆုံး ေလနီရုိင္းေတြ အုံ႔သည္းတုိက္ခတ္
                      အလြမ္းေတြ ေဖြးေဖြးလႈပ္ကုန္ၾက
                      " ေနာင္တစ္ခ်ိန္ ဘယ္ေတာ့မွ " ဆုိတဲ့စကားညဳိပုပ္ပုပ္ေတြေအာက္မွာ
                      ကုိယ့္စိတ္ဟာ ေစးပ်စ္မြန္းၾကပ္လုိ႔
                      ဘယ္ေတာ့မွ...
                      ဘယ္ေတာ့မွ.......... 
                      လြင့္ေပ်ာက္ေၾကအက္မွာ မဟုတ္တဲ့အခ်စ္ေတြနဲ႔
                      ညႊတ္ႏူးေပ်ာ့ေပ်ာင္းတဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔
                      လင္းပြင့္ခ်ဳိလြင္တဲ့ အခ်စ္ေတြနဲ႔
                      လွပသိမ္ေမြ႕စြာ ခ်စ္ခဲ့တာပါကြယ္
                      ကုိယ့္အလြမ္းေတြဟာ ၾကမ္းရွလုိ႔
                      ......ေနာက္ထပ္.......
                      ......ေနာက္ထပ္.......
                      .......ေနာက္ထပ္........
                     ....................................
                         ခါး....သက္ ...ေန ရ ဦးမယ္             ၊၊                             ၊၊

                                                                                           ေမာင္ေရခ်မ္း

1 comment:

  1. မိုက္လယ္ ေရခ်မ္းေရ

    ReplyDelete

ႏွစ္သက္စြာ ခံစားႏုိင္ပါေစ