Friday, July 27, 2012

အေမွာင္ထဲက သက္ျပင္းေမာေတြ

            စုိစြတ္ေနေသာကတၱရာလမ္းမကုိ တုိးေ၀ွ႕ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တုိက္ခတ္လာသည့္ ညေလျပည္ေတြက စိမ့္ကနဲေနအာင္ ေအးျမေနသည္။မုိးေနွာင္းကာလျဖစ္ရ၍ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးေအးစက္စုိထုိင္းေနသည္။ 
 ေလျပည္နုေအးတုိ႔၏ေအးစက္ေသာ အထိအေတြ႕သည္လည္းသူ႔ရင္တြင္းအပူမီးကုိ တစ္ေရြးသားမ်ွ
မၿငိမ္းသတ္နူိင္ေခ်။          
               သူသည္လြန္စြာမွေဟာင္းႏြမ္းေနေသာဆိုကၠားေလး၏ေရွ႕ကူရွင္ကုိမွီထုိင္ရင္းလူသြားလမ္းမဆီသုိ႔  ရီေ၀စြာေငးၾကည့္ေန႕ သည္။ယခုခ်ိန္တြင္ ကမာၻေပၚရွိလူသားမ်ားအနက္ ပူပန္ေသာကအမ်ားလူသားမွာ သူၿဖစ္သည္ဟု သူ႕စိတ္တြင္ေတြးေတာေနမိသည္။ကားမ်ား၊လူမ်ား၊ရႈပ္ေထြးစြာသြားေနသည့္လမ္းနံေဘး
တြင္သူထုိင္ေနေသာ္လည္း မည္သူကမွ သူ႕ကုိဂရုျပဳျခင္းမရွိၾကပါ။

                    စင္စစ္မူကား...သူ႕တြင္လည္း လူေလးစားစရာဂုဏ္၊ပကာသန ဘာတစ္ခုမွမရွိေပ။က်ယ္ေျပာ လွေသာေလာကတြင္ သူသည္ေသးငယ္ေသာအမႈန္တစ္မႈန္သာ ျဖစ္ခြင့္ရရွာသည္။သံေခ်းမ်ား၀ါက်င္ေအာင္ တက္ေနေသာ ဆုိကၠားေခြမ်ားနွင့္လက္ကုိင္မ်ား သည္ လည္းေကာင္း၊ အေပါက္အၿပဲမ်ားကုိဖုံးကြယ္နုိင္စြမ္းမ ရွိေသာ ကူရွင္နွစ္ခုသည္ လည္းေကာင္း၊ ေၿခနင္းနွစ္ခုစလုံး စုံလင္စြာမရွိဘဲ က်ဳိးပဲ့ေနေသာေျခနင္းတစ္ဖက္ သည္လည္းေကာင္း ဆုိကၠားေပၚမွသူ႕၏ ရွိစုမဲ့စုဂုဏ္သိကၡာကုိ အရည္ေပ်ာ္ေမွးမွိန္ေစသည္။

 သူသည္ တစ္စုံတစ္ခုကုိစိတ္ေမာဟန္ၿဖင့္ “ဟင္း” ခနဲသက္ၿပင္းတစ္ခ်က္ခ်လိုက္သည္။
                              “ သားငယ္နီတြတ္ ဖ်ားေနတယ္ ”
                              “ သားၾကီးကုိ က်ဴရွင္လခေပးရဦးမယ္”
                        သူ႕နားထဲတြင္ ေန႔လည္ဆုိကၠားမထြက္မီက သူ႔မိန္းမေၿပာလုိက္ေသာစကားေတြကုိ တေငြ႕ေငြ႕ၾကားေယာင္ေနမိသည္။“အင္းပါ”ဟုသာ သူေၿပာခဲ့ရသည္။
သုိ႕ေသာ္ အခုအိတ္ကပ္ထဲေယာင္ယမ္း၍စမ္းမိေတာ့ ရင္ထဲမွာၿပိဳးခနဲ၊ၿပက္ခနဲလွ်ပ္စီးလက္သြားရသည္။ အုံနာခေပးၿပီးက်န္သည့္ေငြမွာဆန္တစ္ၿပည္ဖုိးေက်ာ္ရုံသာ။မုိးတြင္းဆုိေတာ့ေခါက္ေရကလည္းက်ဲသည္။ သူ႕အတြက္ထုိမွ်ေလာက္နွင့္ပင္ဆုိကၠားသိမ္းရေတာ့ မည္။မနက္ပုိင္းေရႊပန္း၊ေငြပန္း၊စံပယ္ပန္းေလး ေရာင္း

ရေသာေငြကအိတ္စရိတ္ရ၍ေတာ္ေသးသည္ဟုသူေတြးေနမိသည္၊၊ေငြပုိေငြလွ်ံေလးရရန္ရည္ရြယ္၍ဆုိကၠား
ေလးဆဲြၾကည့္ၿခင္းသည္သူ႕အတြက္ေတာ့မစုသာ၊မေဆာင္းသာ။သူစိတ္ေမာဟန္ၿဖင့္သက္ၿပင္းေနာက္တစ္
ခ်က္ကုိ “ဟင္း ” ခနဲေျခြခ်လုိက္မိၿပန္သည္။


                  ရင္ထဲကမီးညြန္႔ေတြသည္သက္ျပင္းေတြနွင့္အတူလြင့္ေမ်ာကြယ္ေပ်ာက္သြားရင္ေကာင္းသားဟု သူေတြးေနမိသည္။ဒုကၡဟူသည္ခါးသီးမွန္းသူသိပါသည္။လူလြတ္ဘ၀ကေတာ့ငတ္မြတ္ျခင္း၊ဆင္းရဲျခင္းေတြ
ကုိသဘာ၀ကေကၽြးေသာခ်ဳိခ်ဥ္တစ္လုံးလုိၿပဳံးၿပဳံးေလးသူစားသုံးခဲ့သည္။အခုေတာ့အသြားအခၽြန္ေတြနဲ႕ခၽြန္ျမ
ေနသည့္ေလာကဓံေရွ႕တြင္ သူ႕ဒူးေတြညႊတ္ေခြလုၿပီ။
          သုိ႔ေသဘ၀ကုိအလံျဖဴျပရန္အားေလွ်ာ့မိတုိင္းသားေလးနွစ္ေယာက္၏မ်က္နွာကုိၿမင္ေယာင္လာေတာ့
အားအင္ေတြျပန္ ျပည့္လာၿမဲၿဖစ္သည္။ဘ၀ကုိၿခေသၤ့တစ္ေယာက္လုိရဲရင့္စြာၿဖတ္သန္းနုိင္ဖုိ႔ဆုိသည္မွာထုိ
တြယ္တာစရာေလးေတြကအင္အားပင္   ျဖစ္သည္ဟုသူထင္သည္။ေတြးရင္းေတြးရင္း“ဟင္း”ခနဲသက္ၿပင္း ထပ္ မံခ်မိျပန္သည္။ကုိးနာရီထုိးေခ်ၿပီ...။


                   ညဘက္တစ္ညလုံးနင္းသည့္ကုိၿမင့္ေမာင္တုိ႔၊ေမာင္ခန္႔တုိ႔ကုိႏႈတ္ဆက္လုိက္သည္။သူဆုိကၠားသိမ္းေတာ့မည္။
အိမ္တြင္သူ႔မိသားစုသည္သူၿပန္အလာကုိ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနေခ်မည္။ဆုိကၠားေလးကုိသူခပ္သြက္သြက္ေလး
 နင္းလာခဲ့သည္။သားၾကီးကသားငယ္ေလးနီတြတ္ကုိေပါင္ေပၚတင္ထုိင္ရင္းအိမ္ေပါက္၀တြင္ထုိင္ေနသည္ကုိ
အေမွာင္ထဲမွမသဲမကဲြ ေတြ႕လုိက္သည္။သူ႔ဆုိကၠားကုိေတြ႕ေသာ္ သားၾကီး ၀မ္းသာအားရထလာသည္။


ဆုိကၠားေလးကုိ အိမ္ထဲတြန္း၀င္ရင္း
                      “ ၿခင္ေတြေတာ့ ကုိက္ကုန္ေတာ့မွာပဲကြာ.။ ဘာလုိ႔ထုိင္ေနၾကတာလဲ..။ 
                        ၀င္အိပ္နွင့္တာမဟုတ္ဘူး.။”
                သူ႔ႏႈတ္မွလည္းစုိးရိမ္တၾကီးေၿပာမိသည္။ အိမ္ထဲမ၀င္မီမီးျခစ္ျခစ္၊ဖေယာင္းတိုင္ ေလးထြန္းလုိက္သည္။ထုိ႔ေနာက္သားငယ္ကုိ သူေပြ႔ခ်ီလုိက္သည္။
                       “ဟာ....။ ကုိယ္ေတြအရမ္းပူေနပါလား...။နီတြတ္ကုိ ဘာေဆးမွ 
                        မတုိက္ဘူးလား။မင္းတုိ႔အေမေရာဘယ္ေရာက္ေနလဲ”
           သူသားၾကီးကုိအေလာတၾကီးေမးလုိက္သည္.။ မ်က္လုံးေလးကလယ္ကလယ္နွင့္သားၾကီးကသူ႔ ကုိၾကည့္ရွာသည္။သားၾကီးကငါးတန္း။ အသက္က ဆယ့္တစ္နွစ္ဆုိေတာ့အစစအရာရာသိတတ္ေနၿပီ။ တစ္နွစ္ခဲြေတာင္ မရွိေသးေသာ သားငယ္ေလးကုိ သူ႔မိန္းမသည္ ဂရုမစုိက္ဘဲ ေနနုိင္လြန္းသည္ဟု
 ေတြးရင္းေဒါသၿဖစ္မိသည္။
                        “ရွင့္သားကုိေရႊမန္းေတာင္တုိက္ထားတယ္။ကၽြန္မ..အိပ္ခ်င္လုိ႔၀င္အိပ္ေနတာ။ရွင့္သားနွစ္ေယာက္က
  ရွင့္ကုိေစာင့္ေနတာ၊သိၿပီလား။”
အိပ္ခန္းထဲမွေန၍ သူ႔မိန္းမကလွမ္းေအာ္သည္။သူ႔မိန္းမကုိတစ္စုံတစ္ခုျပန္ေၿပာရန္၊အျပစ္တင္ရန္စဥ္းစား
ေသာ္လည္းစကားလုံးေတြကသူ႕လည္ေခ်ာင္းထဲမွထြက္မလာ။" ေဖေဖ.၊မနက္ၿဖန္သားက်ဴရွင္လခေပးရမွာ..။ ” ဟူေသာ သားၾကီး၏ ခပ္တိမ္တိမ္အသံေၾကာင့္ငုိက္စိုက္လုသူ႔ေခါင္းသည္ၿပန္ေထာင္မတ္သြားသည္။ သားၾကီးကုိလည္း တစ္ခုခုၿပန္ေၿပာရန္သူစဥ္းစားသည္။သုိ႕ေသာ္ စကားလုံးရွာမေတြ႔။
                                             “သား...၊ထမင္းစားၿပီးၿပီလား။”
                                            “ဟုတ္၊ေဖေဖ။ညေနတည္းက ..စားၿပီးၿပီ။”
                  ထမင္းစားၿပီးၿပီဆုိေတာ့သူ႕စိတ္ထဲနည္းနည္းအေမာေျပသြားသည္။သူကေတာ့မစားရေသးပါ။ထမင္းလည္း
က်န္ေတာ့မည္ မဟုတ္ေၾကာင္းသူသိသည္။ထုိ႔ေၾကာင့္ကေလးနွစ္ေယာက္ကုိသာအိပ္ယာထဲေခၚလာခဲ့
သည္။  ျခင္ေထာင္ထဲတြင္သူ႔မိန္းမမအိပ္ေသး။တစ္စုံတစ္ခုကုိ ေတြးေတာေနဟန္ရွိသည္။သက္ျပင္းဖြဖြခ်သံကုိ
သူၾကားမိ္သည္။
 "မင္း..နီတြတ္ကုိဘာလုိ႔ဂရုမစိုက္ရတာလဲ..။ကေလးက ေနမေကာင္းတဲ့ဟာကုိကြာ..။”                                          သူ႔အသံနည္းနည္းက်ယ္ေလာင္သြားသည္။နီတြတ္ကေတာ့သူ႔မိန္းမရင္ခြင္ထဲေရာက္သြားၿပီျဖစ္သည္။
တစ္နွစ္ေက်ာ္ၿပီျဖစ္ေပမယ့္ခုထိနုိ႔မျပတ္ေသး။ သားနွစ္ေယာက္ကသူတုိ႔အလယ္တြင္အိပ္သည္။သားႀကီးက

ရန္မ်ားၿဖစ္မလားဟူေသာစူးစမ္းဟန္မ်က္လုံး၀ုိင္းေလးၿဖင့္။သားႀကီးေခါင္းကုိသူလက္ေလးနွင့္ပြတ္သပ္ေပးေန  မိသည္။


                                     "ကၽြန္မ.ဂရုစိုက္ပါတယ္ေတာ္။ေန႔လည္ကလည္း ေဆးတိုက္ထားတယ္။ညေနကလည္းတစ္ခြက္ထပ္တုိက္
ထား တယ္။ကဲ...ဘာကုိဂရုမစုိက္တာလဲ...ေၿပာ.။သူက မေအထက္ပဲ ပုိစိတ္ပူၿပေန ေသးတယ္ေနာ္..။”
       သူခဏၿငိမ္သြားသည္။သည္လုိဆုိေတာ့လည္း သူ႔မိန္းမ မဆုိးဘူးဟုစိတ္ထဲမွမွတ္ခ်က္ခ်မိသည္။ ဒါေပမယ့္ ေမးစရာရွိတာေတာ့သူေမးရဦးမည္။သူ႕စိတ္ထဲတြင္ေန႕လည္တည္းက ဖုထစ္ေနခဲ့သည္။

     “မင္း..ခ်ဲေၾကြးေတြဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားေနၿပီလဲ။ေန႔လည္ကကုိတင့္ငါဆီလာေတာင္းတယ္။
        ရွက္ဖုိ႔သိပ္ေကာင္းတာပဲဟာ  . .၊ေနာက္မထုိးနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ပုိက္ဆံရွာရတာ ဘယ္ေလာက္ခက္မွန္း
        မင္းလည္းသိရက္နဲ႔...။”               
        “ ရွင္တုိ႔ အဲဒါေတြပဲ၊ေၿပာရဆုိရခက္တာ။ဟိုတေလာက ေပါက္တုန္းက်ေတာ့..မ်ဳိလုိက္ဆုိ႔လုိက္တာ။    
 ကၽြန္မကတစ္အိမ္လုံးအတြက္ထုိးေနရတာ..သိရဲ႕လား။ထီေလးေပါက္မွအသက္ရွဴလး ေခ်ာင္မယ့္ဟာကုိ..။”   
 သူဘာၿပန္ေၿပာရမွန္းမသိေတာ့.။ဘာမွလည္း ဆက္မေၿပာခ်င္ေတာ့ပါ။ေၿပာရင္လည္းနုိင္မည္ မဟုတ္မွန္း သူသိသည္။ကေလးေတြသာအိပ္ေရးပ်က္ေပလိမ့္မည္။ခ်စ္ျခင္းနွင့္ေၾကာက္ျခင္းသည္ဒြန္တဲြ၍ေနသလား ဆုိတာ  သူမသိပါ။သူ႕မိန္းမကုိသူခ်စ္၍ယူခဲ့ေသာ္လည္းညားအၿပီးတြင္ေတာ့သူေၾကာက္လာမိသည္။မိန္းမ ဘာေၿပာေၿပာ၊ဘာဘာလုပ္လုပ္တစ္ခြန္းဆုိတစ္ခြန္းသာ။အေမွာင္ထဲမွာသူ႕မိန္းမမ်က္နွာကုိၾကည့္ရင္းၿပန္ေတြး
ေနမိသည္၊၊သူ႕မိန္းမသည္သူနွင့္မညားခင္ကအေဆာင္တြင္ေနၿပီးအထည္ခ်ဳပ္စက္ရုံမွာမွာအလုပ္လုပ္သည္။



သူ႕လုိတစ္ေကာင္ၾကြက္တစ္မ်က္နွာမုိ႔ေတာ္ေသးသည္။နုိ႕မုိ႔ဆုိသူႏွင့္ညားၿပီးေဆြမ်ဳိးေတြတအုံတက်င္း
ပါလာေပဦးမည္။အခုေတာ့ သူကံေကာင္းခဲ့သည္။သူနွင့္ညားၿပီးေနာက္ပုိင္းေတာ့..သူ႔မိန္းမကုိအလုပ္မလုပ္ ခုိင္းေတာ့ေပ။သူကပင္ ရွာေဖြေကၽြးမည္ ဟူေသာ စကားကုိေပး၍     လက္ထပ္ယူခဲ့ၿခင္းၿဖစ္သည္။

ညားခါစတုန္းကေတာ့ေပ်ာ္စရာအေကာင္းဆုံးအခ်ိန္ေတြၿဖစ္ခဲ့သည္။သားၾကီးေမြးၿပီးကတည္းကဘ၀ဆုိသည့္
သတ္ပုံကုိသူေကာင္းေကာင္းစာလုံးေပါင္းတတ္သြားသည္။ဘ၀ကုိ ေလွ်ာက္လွမ္းရသည္မွာစင္ေပၚတြင္ 
ေမာ္ဒယ္ေလွ်ာက္သလုိဖြဖြရြရြေလးမဟုတ္။စစ္ေျမျပင္တြင္ ေၿပးလႊားေနရသလုိဒေရာေသာပါးနုိင္လြန္းလွသည္ ဟုမေတာက္တေခါက္သူ႕အသိညဏ္ေလးျဖင့္ ပုိင္းၿခားေနမိသည္။ သူသက္ၿပင္းတစ္ခု ခ်မိသည္။ 


       “ရွင္..သက္ၿပင္းေတြခ်ေနၿပန္ၿပီ.။ညညဆုိ ဘာမွန္းမသိဘူး။အိပ္စရာရွိတာ မအိပ္ဘုူး။ တကတည္း....။”
                      သူ႔မိန္းမသည္ အရာရာကုိေပါ့ေပါ့ပ်က္ပ်က္နုိင္လြန္းမွန္းအစတည္းကမသိခဲ့ျခင္းမွာလည္း သူညံ့ဖ်င္းခဲ့သည္ ဟု သူေတြးေနမိသည္။ ပညာမတတ္၊ လက္လုပ္လပ္စား၊ ပုလင္းတူဘူးဆုိ႔ခ်င္းမုိ႔ အဆင္ေၿပလိမ့္မည္ ဟုေတြးခဲ့ၿခင္းသည္လည္း မွားေၾကာင္းယူၿပီးမွ သေဘာေပါက္ခဲ့သည္။   
                                ”မင္း...ငါနဲ႔မရခင္ကလုိ စက္ရုံၿပန္ဆင္းပါလား..။” 
                  လႊတ္ခနဲေၿပာမိေသာစကားကုိ ျပန္သိမ္းဆည္းၾကဳိးစားခဲ့ေသာ္လည္းသူအခ်ိန္မမီေတာ့.။သူ႔မိန္းမက
 ျခင္ကုိအေမွာင္ထဲမွာဖ်တ္ခနဲရုိက္ရင္းၿပန္ေၿပာသည္။ျခင္ေထာင္က အေပါက္ေတြမွတဆင့္ၿခင္ေတြ
၀င္လာၿခင္းၿဖစ္မည္။ 
               “ရွင္ကလည္းေလ..ကၽြန္မစက္ရုံၿပန္ဆင္းေတာ့ဒီကေလးေတြကုိဘယ္သူထိန္းမလဲ.။                                     သားၾကီးကုိ ေက်ာင္းပုိ႔၊ေက်ာင္းၾကဳိ၊ဒါေတြကၽြန္မပဲဒုိင္ခံလုပ္ေနရတာ။ရွင္မသိဘူးလား။”                    သူ႔မိန္းမစကားသံကေဒါသံစြတ္လာေတာ့သူၿငိမ္ေနရျပန္သည္။မိခင္ရင္ခြင္ထဲမွာနုိ႔ကုိအငမ္းမရမလႊတ္ တမ္းစုိ႔ေနေသာနီတြတ္ကုိၾကည့္ရင္းသူသက္ၿပင္းခ်မိၿပန္သည္။သားၾကီးကေတာ့တရွဴးရွဴးနွင့္နွစ္ၿခဳိက္စြာအိပ္
ေမာ က်ေနၿပီ.။

                            ”သား..ညက အိပ္မက္ထဲမွာဒံေပါက္စားရတယ္”
               ဟုမၾကာမဏေၿပာေလ့ရွိေသာသားၾကီးအေၾကာင္းေတြးရင္းသူၿပဳံးမိၿပန္သည္။အခုလည္း.အိပ္မက္ထဲတြင္
ဒံေပါက္တစ္ပဲြကုိ တစ္ေယာက္တည္း အားရပါးရ စားေသာက္ေနမည္လားမသိ။

  “ရွင္မအိပ္ေသးဘူးလား။မနက္က်ရင္လည္း ေစာေစာထရဦးမွာေနာ္။ဘာေတြေတြးေတြးေနမွန္းမသိဘူး။ ”       “သားၾကီးအေၾကာင္း ေတြးမိလုိ႔ပါကြာ။ဒီေကာင္ေတာင္  တၿဖည္းၿဖည္းအရြယ္ေရာက္လာၿပီေလ။
                        တစ္နွစ္တစ္နွစ္  သူ႔ေက်ာင္းစရိတ္ကလည္းတၿဖည္းၿဖည္းပုိပုိၾကီးလာတယ္။”
              သူ႔အသံတြင္သားၾကီးအတြက္ဂုဏ္ယူလုိဟန္သိသိသာသာပါေနသည္။သူတုန္းကေတာ့ေက်ာင္း
မေတာင္မေနခဲ့ရ၍သူ႔သားနွစ္ေယာက္လုံးပညာထူးခၽြန္ေစခ်င္သည္မွာသူ႔အိပ္မက္ပင္ ျဖစ္သည္။
သူ႔မိန္းမကေတာ့ သူ႕အေတြးနွင့္သူပင္။
              ”ဘာလဲ..။က်ဴရွင္လခအတြက္ စိတ္ညစ္ေနတာလား။မနက္ၿဖန္က်ရင္ ဆရာမကုိကၽြန္မ 
                လုိက္ေၿပာၾကည့္ပါမယ္။”
          ျခင္ေထာင္ေခါင္မုိးမွတဆင့္အိမ္ေခါင္မုိးကုိေငးၾကည့္ရင္းသက္ၿပင္းဖြဖြခ်မိသည္.။ၾကယ္ေရာင္လဲ့လဲ့
မလုံတလုံအမုိးေတြမွတဆင့္ျခင္ေထာင္ေပၚသုိ႔ၿဖာက်ေနသည္။သူ႕မိန္းမကေတာ့အိပ္ရန္အားယူေနၿပီ။
သူလည္းဘာစကားမွမဆုိေတာ့ဘဲတစ္ေယာက္တည္းေတြးေနမိသည္။ လမ္းထဲကကုိမ်ဳိးတုိ႔နွင့္လုိက္၍ပန္းရန္
လူၾကမ္း  လုိက္လုပ္ရင္ေကာင္းမလားေတြးမိသည္။


                      “အင္း..အဲဒါလည္းကုိက္မယ္ မထင္ပါဘူးေလ”
             ဟုမတုိးမက်ယ္ေရရြတ္မိသည္။သူ႔မိန္းမၾကားသည္ထင္၏။သူ႕ကုိေလးေလးတဲြ႕တဲြ႕ေမးသည္။
            ”ရွင္ ..ဘာေတြေၿပာေနတာလဲ။တစ္ေယာက္တည္းကုိ စကားေၿပာေနတယ္။အိပ္ေတာ့လုိ႔ဆုိ..။”
သူ သည္တစ္ခါလည္း ခပ္ဖြဖြေလးသက္ၿပင္းခ်မိျပန္သည္။သူ႕သက္ၿပင္းခ်သံနွင့္စကၠန္႔႔ပုိင္းေလာက္သာျခား မည္ထင္သည္။သူ႔မိန္းမဆီမွ ခပ္တုိးတိုး သက္ၿပင္းခ်သံ။
              “ရွင္...ဘာမွစိတ္ညစ္စရာမရွိ ညစ္မေနနဲ႔ေတာ့ေနာ္။ နီတြတ္ေလး...နုိ႔ၿပတ္ရင္အိမ္ေနရင္း
                 အလုပ္တစ္ခုခုကၽြန္မလုပ္မယ္၊သိလား။ ကၽြန္မ စက္ခ်ဳပ္တတ္တာပဲကုိ၊အထည္ေတြ
                 ရေအာင္ယူခ်ဳပ္မယ္ေလ။အဲဒီ့က်မွ ရွင္သာမတားနဲ႔ေနာ္.။”
             မ်က္လုံးမွိတ္လ်က္စကားေၿပာေနေသာ သူ႕မိန္းမကုိ သူၿပဳံး၍အေမွာင္ထဲမွာ ေငးၾကည့္မိသည္။ပိန္း ပိတ္ေအာင္မဲေမွာင္ေနသည့္ အေမွာင္ထဲမွ သူတုိ႔၏ဘ၀သည္လည္းေမွာင္လြန္းလွသည္ဟု သူထင္သည္။ 
               မီးကင္းမွ သံေခ်ာင္းေခါက္သံ ဆယ့္တစ္ခ်က္ကိုခပ္သဲ့သဲ့ ၾကားရသည္။ သူအိပ္ေပ်ာ္ေအာင္ အိပ္ရန္ၾကဳိးစားသည္။ မ်က္လုံးမွိတ္ဖုိ႔ႀကဳိးစားရင္း....သက္ၿပင္းကခ်မိၿပန္သည္။အိပ္မရေအာင္ဗုိက္က တဂီြဂီြၿမည္ေနမွန္းအခုမွသတိထားမိသည္။ဘာပဲၿဖစ္ၿဖစ္..သူအိပ္ေပ်ာ္ရန္မရမကၾကဳိးစားရေပမည္။                
               သုိ႔မွသာ..သားၾကီးနွင့္အတူဒံေပါက္တစ္ပဲြကုိ အိပ္မက္ထဲတြင္စားနူိင္မည္ၿဖစ္သည္။

                                                                                                                                                                                                                                                                                         ေမာင္ေရခ်မ္း
                                                                                           ( မုိင္တုိင္ႏွစ္ဆယ္ အြန္လုိင္း၀တၳဳတုိစုစည္းမႈမွ )

3 comments:

  1. အားေပးသြားပါတယ္သူငယ္ခ်င္းေရ.....

    ReplyDelete
  2. Hi your blogs looks so impormative and interesting.would you come and visit us back too
    http://ads.com.mm/?cid=4fd9a687e4b0fa6db841e34f&utm_campaign=ads_mm_lb_blog_mgesc&utm_source=ads_lb_blog&utm_medium=lb_blog

    ReplyDelete
  3. ေခါင္းစဥ္အတိုင္းပဲ ဇတ္လမ္းက ေကာင္းပါတယ္။

    ................................................
    တူႏွစ္ကိုယ္တဲအိုပ်က္မွာေနရ၊ထမင္းေရပူ အတူလွ်က္ရ ဆိုတာေတြက အခုေခတ္ႀကီးထဲမွာ မရွိေတာ႕သလိုပဲ
    ေယာက်ၤားေလးျဖစ္ေစ၊မိန္းကေလးျဖစ္ေစ
    လူကို လူလို႕မျမင္ေတာ႕ပဲ ေနာက္မွာ ဘာပါလဲလို႕ပဲ
    လွမ္းၾကည့္တက္ၾကေတာ႕တယ္။


    ၿဖိဳး

    ReplyDelete

ႏွစ္သက္စြာ ခံစားႏုိင္ပါေစ