Monday, September 19, 2011

မိသားစု

အိပ္မက္ေတြကုိ ေ၀ငွလုိ႔
လေရာင္ကုိ အတူေသာက္သုံးလုိ႔
ေနပူကုိ အတူတူမွ်ခံလုိ႔
ေလာကေကာင္းကင္ထဲ ….မခဲြစတမ္းပါ
ႀကဳိးၾကာငွက္ေတြလုိ အုပ္စုဖဲြ႕ပ်ံသန္းေနၾကတယ္ ၊၊
အေဖဆုိတာ ဓူ၀ံၾကယ္လုိလမ္းျပလုိ႔
အေမဆုိတာ ေသာက္ရွဴးၾကယ္လုိရႊန္းပလုိ႔
သားသမီးဆုိတာ ၾကယ္မႈန္ၾကယ္မႊားေလးေတြလုိပါပဲ
(တလက္လက္လင္းေတာက္လုိ႔ )
ေလာကေလဆန္ထဲမွာ……….
တစ္ေယာက္ႏွလုံးသားကုိ တစ္ေယာက္ေပြ႕ေထြးထားၾက …၊၊

မိသားစုဆုိတဲ့ကဗ်ာတစ္ပုဒ္ဟာ…
ႏွလုံးသားကုိ အန္ထုတ္ၿပီး ေရးျဖစ္သြားတယ္ ၊၊

                                   ေမာင္ေရခ်မ္း

ေရွ႕တည့္တည့္ပ်ံသန္းျခင္း

ေလဆန္လမ္းကုိမွ ေရြးၿပီးပ်ံခဲ့မိလုိ႔
နည္းနည္းေတာ့ ေမာတယ္
ဒါေပမယ့္ ...အားေတာ့မေလွ်ာ့ပါဘူးကြယ္
ကုိယ့္ေသြးက နီတယ္ကဲြ႕.........၊၊
ဘ၀ဆုိတာလည္း သန္းေခါင္ထက္ေတာ့ ညဥ့္မနက္ေတာ့ပါဘူး
ဒုကၡကုိ လွပစြာခ်ဳပ္သီတတ္ဖုိ႔ပဲ လုိလိမ့္မယ္....
သည္ခရီးၾကမ္းမွန္းသိရက္နဲ႔
လွမ္းခဲ့မိတဲ့ သည္ေျခေထာက္
ဘယ္လုိအေၾကာင္းေၾကာင့္နဲ႔မွ ေနာက္မဆုတ္ဘူး........၊၊
တစ္ေန႔ တစ္ေန႔
ေပ်ာ္စရာေတြ ရွားရွားလာတဲ့အထဲမွာ
ကုိယ့္ႏွလုံးသားကုိယ္ တူးဆြလုိ႔
ထြန္ယက္စုိက္ပ်ဳိးေနရတာေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတာမရွိဘူး ...၊၊
ရွိေစေတာ့........ရွိေစေတာ့...
ဘ၀က ေနေရာက္ေအာက္မွာပြင့္တဲ့ခပ္ညႈိးညႈိးပန္းတစ္ပြင့္အျဖစ္သာရွိေစေတာ့....၊၊
ဘယ္သူနမ္းနမ္း....မနမ္းနမ္း
ဘယ္သူပန္ပန္.....မပန္ပန္
ကုိယ့္ရနံ႔ကုိယ္ေမႊးေနဖို႔ပဲ လုိပါတယ္ေလ...................၊၊                 ၊၊

                                              ေမာင္ေရခ်မ္း

ေဆာက္တည္ရာမဲ့

ကုိယ္ဟာ အိပ္မက္ေတြထဲ ေသဆုံးသြားခဲ့
ဟုိး......ေရွ႕ကုိၾကည့္ ျမဴေတြရစ္ဆုိင္း
အရုိင္းစုိင္းဆုံးပြင့္ေနတဲ့ဒုကၡေတြကုိ အငမ္းမရမ်ဳိခ်
ဘယ္ႏွႀကိမ္ေျမာက္မွန္းမသိ ထပ္ေသဆုံးရျပန္တယ္.....၊၊

အဲဒီ့ေန႔ကေပါ့
ေလာကဓံမိန္းမလွရဲ႕ခ်ဳိျမျမအၿပဳံးေနာက္မွာ
ထက္ရွရွအစြယ္ေတြပါမွန္းသိခဲ့ရ....

အဲဒီ့ေန႔ကေပါ့
ႏွလုံးသားဟာ ယုိင္နဲ႔ေလ်ာ့ေခြလုိ႔
ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ဆုိတာေတြဟာ..က်ဳိးေၾကၿပီး ျပာက်သြားတယ္...၊၊

ဒီလုိနဲ႔ပဲ...
ကုိယ္ဟာ ဘယ္ႏွႀကိမ္ေျမာက္မွန္းမသိဘဲ
အခါခါ ေသဆုံးေနဆဲ.........၊၊

                                                   ေမာင္ေရခ်မ္း

အေတာင္ခတ္သံ

အိပ္မက္ ညႈီစုိ႔စုိ႔ေတြခ်ည္း
ခဏခဏေမာ့ေသာက္ေနရေတာ့ မုန္းသြားၿပီ
အေမွာင္က်ဳတ္က်ဳတ္ က်ေနတဲ့ဘ၀ေတြအေၾကာင္းေတြးေတာ့
ရင္ဘတ္က ခါးသြားျပန္တယ္...
အတိတ္ဆုိတာ ခ်ဳိခ်ဳိ ခါးခါးပါေလ
ေမ့ထားစရာမလုိ...
အနာဂတ္ကုိ ပုံေဖာ္ဖုိ႔ အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ လတ္ဆတ္ပါရေစ
ဘ၀လွလွေတြကုိ မိတၱဴကူးရန္မလုိ...
အခမ္းနားဆုံးေမွ်ာ္လင့္ျခင္းတစ္ခင္းစာေလာက္ စုိက္ပ်ဳိးပါရေစ
ဟုိး....ခပ္ေ၀းေ၀းကုိ ေမွ်ာ္ၾကည့္
ဒီၿမိဳ႕ပ်က္အိပ္မက္ေတြထဲကေန ရုန္းထြက္ဖုိ႔
အားထုတ္ပ်ံသန္း...မေၾကာက္စတမ္းပါကဲြ႕
လာခဲ့ပါ....ခါးသက္ရီေ၀ဒုကၡေရ
သင့္ကုိ နီရဲရဲႏွလုံးသားနဲ႔ႀကဳိေနပါရေစေတာ့.......၊၊

                                            ေမာင္ေရခ်မ္း

ေကာင္းကင္ဆီသုိ႔...

ျပာလဲ့အက္ကဲြလုိ႔ အိပ္မက္ၾကယ္ေၾကြသြားလည္း ကုိယ္မငုိဘူး
ဘယ္ေတာ့မွ မငုိဘူး..ေဟ့
ရင္ဘတ္အႏွံ႕ အနီေရာင္ပန္းေတြခ်ည္းစုိက္ပ်ဳိးထားလုိ႔
ေလာကဓံက ေကၽြးတဲ့ဒုကၡဆုိတာ ပီေကတစ္ခုလုိပါပဲ
ပီေကတစ္ခုပါပဲ (ဟန္မပ်က္၀ါးေနရုံေပါ့ )
အခ်စ္ေရ..........နားဆင္
ကုိယ့္ႏႈတ္ဖ်ားက ဆုိေနတာ
အငဲရဲ႕   “နယ္ေျမသစ္မ်ားစြာ ” သီခ်င္းပါ     ၊၊

ဒီေန႔ည...
ေနာက္ေန႕ည
ဘယ္ေတာ့မွ အေမွာင္အတိက်စရာမလုိ
ဘ၀ ဟာ ည မဟုတ္ဘူး
ည.....ဟာ..........ဘ....၀......မ.......ဟုတ္...ဘူး
(အလင္းကုိ ရွာေဖြဖုိ႔အတြက္ )
ေနသာ လသာ ေမွ်ာ္စရာမလုိ
ကုိယ္ပုိင္လတစ္စင္း ဖန္ဆင္းပစ္မယ္
ကုိယ့္ဘ၀ရဲ႕ဓူ၀ံၾကယ္ ကုိယ္ပဲျဖစ္လိမ့္မယ္
ကုိယ္ပဲျဖစ္ရမယ္
ကုိယ္ပဲျဖစ္ရမယ္           ၊၊

ဘယ္အရာကုိ ဘာအေၾကာင္းနဲ႔မွ
အလံျဖဴျပစရာမရွိတာမုိ႔
( ႏွလုံးသားထဲက ႀကဳံး၀ါးလုိက္တယ္ )
ေကာင္းကင္ကုိ ဒူးနဲ႔တုိက္လုိ႔
ခပ္မုိက္မုိက္ကုိ ၿဖဳိခ်ပစ္မယ္    ၊၊        ၊၊

                                                          ေမာင္ေရခ်မ္း