Monday, August 17, 2015

ဒီဒုကၡဟာ ေရးလုိ႔ ဖတ္လုိ႔ မေကာင္းတဲ့ကဗ်ာ

အစကတည္းက ေရမြန္းေနတဲ့ႏုိင္ငံကုိမွ
အရင္ကတည္းက ေရနစ္ေနတဲ့အနာဂတ္ကုိမွ
အဲဒီေရေတြဟာ ေရမဆန္စြာေရာက္လာတာပဲ

ဆဲစရာဟာ စုံေနတဲ့အခါ
ဘယ္ဟာကုိ စဆဲရမလဲ ေဝဝါးလုိ႔
မိမိကုိယ္မိမိျပန္ဆဲၿပီး ယူႀကဳံးမရျဖစ္ျခင္းကစမယ္

ေရလႊမ္းသြားေသာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲေန႔မ်ား
ရသေလာက္အရုိင္းမခံဘဲရုန္းကန္ၾကမယ္
ေရကုိ ယဥ္ေက်းစြာတုံ႔ျပန္မယ္

လျပည့္ေန႔မွာ


လျပည့္ေန႔ဆုိေတာ့
ဘုရားမွာ လူစည္ကား။

အနာဂတ္မေျပာင္ေသးတဲ့လူေတြဟာ
အနာဂတ္ကုိရည္စူးလုိ႔
ဘုရားကုိ ေရႊခ်ရ။

ငရဲျပည္ေရာက္ေနသလုိ လူေတြဟာ
နိဗၺာန္ရလုိေၾကာင္း ဆုေတာင္းရ။

တစ္ခါၿပီးတစ္ခါ လာတယ္
လေတြဟာ အခါခါျပည့္
ေမွ်ာ္လင့္မႈေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မျပည့္။

ဒီလုိနဲ႔
လျပည့္ေန႔။

                         ေမာင္ေရခ်မ္း

ငူငုိင္မေနဘဲ ေငါက္ခနဲထထုိင္ဖုိ႔ ဒီလူနာကုိ ႏႈိးေပးၾကပါ


နာတာရွည္ေရာဂါနဲ႔အိပ္ယာထဲ လဲေနတဲ့လူနာကုိပဲ
တစ္ခါလည္းမဟုတ္ ႏွစ္ခါလည္းမဟုတ္
ေဘးဒုကၡေတြဟာ ဘင္ေတြဗုံေတြတီးၿပီး ဝင္လာတာ

ဗ်ဳိင္းေတြလုိပ်ံဖုိ႔ႀကဳိးစားေနဆဲလူနာပါ
ဗြက္ေတာထဲလဲေနတဲ့ ဖိနပ္မပါေျခေထာက္မ်ားပါ
ဆင္းရဲလြန္းလုိ႔ကလီစာေတြ ေရာင္းစားခဲ့မိသူပါ

လူနာဝတ္ထားတဲ့ ခ်ဳိ႕တဲ့စုတ္ၿပဲအကၤ် ီမွာ
လြတ္လပ္ေရးနဲ႔ၿငိမ္းခ်မ္းေရးဆုိတဲ့စာတန္းပါတယ္
ဒါေပမဲ့ ေခ်း(ေၾကး)အထပ္ထပ္ ဖုန္အထပ္ထပ္ကပ္လုိ႔
ဖတ္ဖုိ႔ ျမင္ဖုိ႔ ခက္လြန္းေနၿပီ

လူမဖတ္ သူမဖတ္ ကဗ်ာစာအုပ္တစ္အုပ္


ေပ်ာ္ေပ်ာ္ႀကီးေျပးလာသလုိ
အဲဒါနဲ႔ပဲ ငါတုိ႔ ဒုကၡေတြ႕ေတာ့တာပဲ

တစ္ထစ္ခ်င္းတက္လာတာ
တစ္ေကြ႔ခ်င္းေကြ႕လာတာ

စာအုပ္ေတြပါခဲ့တယ္

တစ္အုပ္ၿပီးတဲ့အခါ
ေနာက္တစ္အုပ္ရွာဖတ္ခဲ့ၾကတယ္

အရူးေတြကုိ ရပ္ၾကည့္
ၿပီးေတာ့ ရယ္ေနရတာ ရူးဖုိ႔ကုိ စိတ္နာတဲ့အထိ

အဲဒါနဲ႔ ေရာဂါရေတာ့တာပဲ
ဖတ္လက္စစာအုပ္ကုိ ဘယ္သူ ငွားသြားသလဲ။ ။
                         
                                ေမာင္ေရခ်မ္း