Monday, July 21, 2014

ျပပြဲ


ရသမွ်ကို ဖူးဖူးမႈတ္ထား
ယူသမွ်ကို ဖူးဖူးမႈတ္ထား
လာသမွ်ဒုကၡေတြကို ေနရာထိုင္ခင္းေပးခဲ့ရင္
ငါတို႔မွာ... ထိုင္ခံုမဆန္႔ေတာ့ဘူး။ ။

                                     ေမာင္ေရခ်မ္း
                                     ၂၅.၆.၂၀၁၄

ညစာတုိက္ပဲြ

                           
                           ( ၁ )

                   ထမင္းသုပ္၊ လက္ဖက္ထမင္း၊ ၾကာဇံေၾကာ္၊ ျမင္းခြာရြက္သုပ္၊ မုန္႕ဟင္းခါး စသည္မ်ားသည္ ညစဥ္ သူစားေနက်ျဖစ္ေသာ သမားရိုးက် ညစာမ်ားျဖစ္သည္။ တစ္ခါတရံ အရက္ဆုိင္ျဖစ္ေစ၊ ဘီယာဆုိင္ျဖစ္ေစ တကူးတက လည္းေကာင္း၊ ခရီးသြားဟန္လႊဲ လမ္းၾကံဳ၍လည္းေကာင္းေရာက္ျဖစ္ပါက ထုိ၀ိုင္းမ်ားတြင္ မွာယူထားေသာ အျမည္းပြဲတခ်ိဳ႕မွာလည္း သူ႕ညစာျဖစ္ခဲ့သည္။ မထူးျခားေသာ သာမန္လူတစ္ဦးအတြက္ သာမန္ညစာမ်ားပင္ ျဖစ္ပါသည္။
                   ပံုမွန္လုိလုိပင္ ညဦးပုိင္းစြန္းစြန္း၌ သူ႕ေနထုိင္ရာ အခန္းက်ဥ္းေလးသုိ႕ မေရာက္ေရာက္ေအာင္ ျပန္ျဖစ္သည္။ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္သည္။ ထုိ႕ေနာက္ သာမန္ညအိပ္၀င္ခါနီးမ်ားအတုိင္း မ်က္ႏွာသစ္၊ သြားတုိက္၊ ကုိယ္လက္သန္႕စင္၍ အိပ္ယာ၀င္ေလ့ရိွသည္။ ေျပာလိုသည္မွာ သူ႕ေန႕စဥ္ဘ၀သည္ သာမန္အတုိင္း မထူးျခားစြာ လည္ပတ္ေနေၾကာင္းပင္။
                   သုိ႕ေသာ္ ထူးဆန္းလြန္းသည္မွာ သူ႕တြင္ လူမသိ၊ သူမသိ အိပ္မက္အစုိင္အခဲတခ်ိဳ႕ရိွပါသည္။ ထုိအိပ္မက္မ်ားသည္လည္း အေၾကာင္းအရာ တစ္ခုတည္းသာ။ သူ႕ဒုိင္ယာရီထဲတြင္ သာမန္လူမ်ားအတုိင္း ရက္သတၱပတ္တစ္ခုတြင္ ခုႏွစ္ရက္ရိွပါသည္။ သုိ႕ေသာ္ ထုိခုႏွစ္ရက္ရိွ ငါးရက္ခန္႕တြင္ သူဆယ့္ေလးႏွစ္သားခန္႕က အျဖစ္အပ်က္တုိ႕သည္ အိပ္မက္ဆုိးမ်ားအျဖစ္ ၀င္ေရာက္ၾကီးစုိးေနတတ္သည္။

                                                             ( ၂ )

                   ၾကမ္းရွေသာလက္တစ္စံု။ ေဖာင္းခနဲအသံျဖင့္ လည္ထြက္သြားေသာမိသားစုထမင္း၀ိုင္း။ ပ်ံ႕ၾကဲဖိတ္စင္ သြားေသာ ထမင္းလံုးမ်ား၊ ဟင္းခြက္မ်ား။ ‘ အင့္ ’ ခနဲရိႈက္သံ။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ လည္ပင္းေၾကာမ်ားေထာင္လုပင္ မ်က္ရည္မထြက္ဘဲ ၾကိတ္ငိုေနေသာ ညီမေလး၏ ၀မ္းနည္းမႈ လိႈင္းမ်ား။ ဧရိယာက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲသို႕ မုန္တိုင္းၾကမ္း တစ္ခု ေမႊေႏွာက္တုိက္ခတ္သြားသည့္ပမာ ဆဲဆုိၾကိမ္းေမာင္းသံမ်ား။ မိခင္ျဖစ္သူ၏ သြားမ်ားကုိ က်စ္ခနဲ၊ က်စ္ခနဲ ေစ့ထားသံ။ ရုပ္ျမင္သံၾကားမွသတင္းေၾကညာသံကုိ ဖံုးလႊမ္းေက်ာ္လြန္၍ ပန္းကန္မ်ား၊ အိုးခြက္မ်ား က်ကြဲသံ။ တစ္ဦးႏွင့္ တစ္ဦး အျပန္အလွန္ စြပ္စြဲအျပစ္တင္သံ။ သခင္ျဖစ္သူမ်ား၏ ပကတိအေျခအေနကုိ မသိရွာေလေသာ ေၾကာင္ငယ္ ေလးမ်ား၏ တေညာင္ေညာင္အစာေတာင္းသံ။ ‘ ဘုန္း ’ ခနဲ၊ ‘ ျဗန္း ’ ခနဲ အသံေအာက္တြင္ ထုိေၾကာင္ငယ္ေလးမ်ား နားမလည္ႏုိင္စြာျဖင့္ အေ၀းသုိ႕လြင့္ထြက္သြားပံုမ်ား။

                                                           ( ၃ )

                   သူ ‘ မငုိဘူး ’ ဟု အားတင္းထားသည္။
                   ထုိသုိ႕အားတင္းထားလ်က္ပင္ မ်က္ရည္မ်ားသည္ ေ၀ါခနဲသြန္က်လာသည္။

Wednesday, July 9, 2014

အာမခံခ်က္ (၂)



ကမာၻႀကီးထဲကုိ ျပန္ဆဲြထည့္မယ္တဲ့
သူတုိ႔က ငါတုိ႔ကုိ ခဏခဏ ပါးစပ္နဲ႔ဖူးဖူးမႈတ္ထားေတာ့
ငါတုိ႔မ်က္ႏွာေတြလည္း တံေထြးစင္ေပါင္းမ်ားခဲ့ရေပါ့ ။ ။


                                            ေမာင္ေရခ်မ္း
                                             ၂၇ ဇြန္ ၂၀၁၄

ေပ်ာ္စရာ ရႊင္စရာ ၿမဳိ႕ေတာ္၏ မိုးရာသီကာလ


(၁)
ထိုမြို့တော်၏ အမည်နာမကို “ရေပေါ်မြို့” ဟူ၍ ပြောင်းလဲ ခေါ်ဝေါ်တော့မည်ဖြစ်ကြောင်း သတင်းစာများ၊
ရုပ်မြင်သံကြားလိုင်းများ၊ ရေဒီယိုများမှတစ်ဆင့် “အထူးသတင်းတစ်ရပ်” အနေဖြင့် ကြေညာသွားသည်။
မြို့သူမြို့သားများ
အလွန်တရာပျော်ရွှင်ကြသဖြင့် တချို့ခုန်ပေါက်ကြ၏။
တချို့က လမ်းပေါ်ထွက်၍ပင် ပြေးလွှားပျော်မြူးကြသေးသည်။ သို့သော် လမ်းပေါ်ထွက်သော်လည်း ခြေထောက်နှင့်မြေကြီးသည် တိုက်ရိုက်ထိတွေ့ခွင့် မရချေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ခြေထောက်နှင့်မြေကြီးကြားဝယ် ရေလွှာက ခြားထားသောကြောင့်ပင်တည်း။
လမ်းများ၊ လမ်းများတွင် ရေများပြည့်လျှံနေပါသည်။
(၂)
ရုပ်မြင်သံကြားမှ သတင်းကြေညာသူ မိန်းမပျိုလေးသည်
သတင်းကြေညာနေစဉ်မှာပင် လက်ထဲမှ စာရွက်ပြုတ်ကျသွား၍ ပြန်ကောက်လိုက်ရသည်။
သူ့လက်ထဲပါလာသော စာရွက်သည် ရေစက်လက်ဖြင့် ရွှဲနစ်အိစိုနေလျက်။
ပြီးနောက် ထိုမိန်းမပျိုလေးမှ “ဟီး” ခနဲ တစ်ချက်ရယ်၍ တစ်ဆက်တည်းမှာပင် သူမတို့ အသံလွှင့်ရုံအတွင်းတွင်လည်း ရေများဝင်လျက်ရှိကြောင်း မဆီမဆိုင် ယောင်ယမ်း၍ ထည့်သွင်းကြေညာသွားသေးသည်။ သူမကို ကင်မရာမှ တစ်ကိုယ်လုံးပေါ်အောင် ရိုက်ပြတော့ ဒူးခေါင်းကျော်အထိ ရေထဲတွင်မြုပ်လျက်သားရှိနေသည်ကို သနားစဖွယ်တွေ့ရ၏။ သူမကတော့ ရှက်စနိုးဟန်ပန်ကလေးဖြင့်
“ခစ်” ခနဲ တစ်ချက်ရယ်သည်။ ရုပ်မြင်သံကြား သတင်းကြည့်နေသူများကတော့ “ဝါး” ခနဲ ရယ်မောလိုက်ကြသည်။ ထိုသို့ ရယ်မောရှုစားနေစဉ်မှာပင် တီဗွီဖန်သားပြင်သည် မည်းမှောင်သွားလေ၏။
မီးပျက်သွားခြင်းဖြစ်သည်။ မိုးရွာသည်။ မိုးရွာသဖြင့် ရေများလျှံသည်။ ရေများလျှံသောကြောင့်
မီးပျက်သည်။ ဆိုင်လား၊ မဆိုင်လားတော့ မသိပါ။ မီးပျက်သွားသည်ကတော့ သေချာလွန်းပါသည်။
အမှောင်ထဲဝယ် ဟိုမှ၊ သည်မှ ဆဲသံ၊ ဆိုသံ ကလေးငိုသံများ စူးစူးရှရှ ထွက်ပေါ်လာ၏။
“ဟဲ့….ဒီမသာလေးကလည်း မီးပျက်ပါပြီဆို၊ မှောင်ကြီးမည်းကြီးထဲ
ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်
ထိုင်သုံးနေသေးတယ်”
အမှောင်ထဲတွင်
ဖေ့စ်ဘွတ်ခ်သုံးနေသော ကောင်လေးတစ်ယောက်ကို သူ့အမေ၏ ဆူသံ။
လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင်မှလည်း အားကျမခံဖြင့် ဆိုင်ရှင်ဖြစ်သူမှ ထအော် ၏။
“ဘောလုံးပွဲကြည့်မယ့် ပရိသတ်တွေကို တောင်းပန်ပါတယ်ဗျို့။ မီးစက်ထဲ ရေတွေ ဝင်ကုန်လို့ မီးစက်မောင်းလို့ မရတော့ပါဘူးခင်ဗျာ”
ဘောလုံးပွဲကြည့်ရန် အားခဲထားသူများ၏ ဆဲသံ၊ ဆိုသံများ စီခနဲ ထွက် လာပြန်သည်။
(၃)
ထို့အပြင် မြို့သူမြို့သားများမှာ ထိတ်လန့်နေရသေးသည်။ နေ့စဉ်ထုတ် သတင်းစာများတွင် သတင်းထူးထူးခြားခြား၊ ပြောစကား ထူးထူးခြားခြားများ ပါလာမလားဆိုသည့်အတွေးဖြင့် စောင့်မျှော်ဖတ်သူတချို့ကလည်း ဖတ်ကြသည်။ အင်မတန်Óဏ်အမြော်အမြင်ကြီးလှသော ဝန်ကြီးတစ်ဦးဦးမှ ယခုလျှံနေသော ရေများကို နွေရာသီသုံးစွဲရန် လှောင်ထားသင့်ကြောင်း ပြောဆိုလိမ့်မည်ဟု ထင် ကြေးပေး၍လည်း မြို့သူမြို့သားတို့က ပြောဆိုနေကြပြန်သည်။
မြို့တော်စည်ပင်သာယာရေးအဖွဲ့ကမူ ယခုကဲ့သို့ ရေကြီးရသည်မှာ ရေနုတ် မြောင်းများ ပိတ်ဆို့နေသောကြောင့် မဟုတ်ကြောင်း၊ ၄င်းတို့တွင် တာဝန်မရှိ ကြောင်း ထုတ်ပြန်ကြေညာ၏။ ထိုအဖွဲ့၏ တာဝန်ရှိသူ ဉာဏ်ပညာရှိ ပုဂ္ဂိုလ် တစ်ဦးကမူ ယခုကဲ့သို့ မြို့တော်အတွင်း ရေများလျှံပြည့်နေခြင်းကြောင့် မြို့တော် ၏အလှမှာ တစ်မျိုးတစ်ဖုံပင် တိုးသွားကြောင်း၊ ကမ္ဘာလှည့်ခရီးသည်များကိုပင် ယခင်ထက် ပိုမိုဆွဲဆောင်နိုင်လိမ့်မည်ဟု မိမိအနေဖြင့် ယုံကြည်နေပါကြောင်း စသည်ဖြင့် စပ်ဖြဲဖြဲမျက်နှာကြီးနှင့် ပြောဆိုသွားသည်ကို ရုပ်မြင်သံကြား အင်တာ ဗျူးတစ်ခုတွင် မြို့သူ၊ မြို့သားတို့ ကြည့်ရှုလိုက်ရပြန်၏။
မြို့တော်အတွင်း ပြေးဆွဲလျက်ရှိသော မော်တော်ယာဉ်များ၊ ဘတ်စ်ကား များကို ဖျက်သိမ်းလိုက်၏။ ပြီးနောက် မော်တော်ယာဉ်လိုင်းပေါင်းစုံနေရာတွင် မြို့တော်အတွင်း ခရီးသည်တင်လှေအဖွဲ့(ယာယီ)ဟူ၍ ဖွဲ့စည်းလိုက်သည်။
မြို့သူ၊ မြို့သားတို့ ပျော်ရွှင်ရပြန်၏။
မနက်မိုးလင်းချိန်ဆိုလျှင် လှေကလေးများဖြင့် ရုံးသွား၊ ရုံးတက်နေကြသောမြို့သူမြို့သားများကို
မြို့တော်အတွင်း တွေ့မြင်နိုင်ပါသည်။တချို့တတ်နိုင်သူများက ကိုယ်ပိုင်လှေငယ်ကလေးများ ဝယ်စီးကြ၏။ ကျူရှင်ဆရာလည်းဖြစ်၊ စာရေးဆရာများလည်းဖြစ်ကြသော မောင်နှင်းပန်း၊ နိုင်မြင့်၊
မင်းဝေဟင် စသူတို့ကို မြောက်ဥက္ကလာ၊ တောင်ဥက္ကလာ၊ သင်္ဃန်းကျွန်း၊ လှိုင်သာယာ စသည့်မြို့နယ်များတွင် လှေကလေးများစီး၍ တစ်နေကုန် စာပတ်သင်လျက်ရှိသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။
သူတို့ထဲတွင် ရေကြီးရာ၌ အဆိုးဆုံးဖြစ်သော တာမွေမြို့နယ်တွင် နေထိုင်သည့် စာရေးဆရာ ညီငယ်လေးမှာမူ
ပို၍ တမူထူးခြား၏။
သူ့ခမျာ လှေစီးရသည်ကို စိတ်မရှည်သည်ရော၊ လှေစီးခပေးရမည်ကို နှမျောသည်ရောကြောင့် သူ့ရုံးခန်းရှိရာ ၅၂ လမ်းရှိ ပဲ့တင်သံဂျာနယ်တိုက်သို့ တာမွေအဝိုင်းမှရေကူး၍ပင် သွားလေသည်။ ထို့ကြောင့် မနက်စောစော
တာမွေမှ ပုဇွန်တောင်တစ်လျှောက် အပေါ်ပိုင်းဗလာကျင်း၊ အောက်ပိုင်း ဘောင်းဘီတိုကလေးဖြင့် ဦးထုပ်ဆောင်းလျက် နေကာမျက်မှန်တပ်ကာ အားကြိုးမာန်တက် ရေကူးနေသူတစ်ဦးကို တွေ့မြင်ကြရပေမည်။ ထိုသူသည်ကား
ပဲ့တင်သံဂျာနယ် အယ်ဒီတာတစ်ဦးဖြစ်သော စာရေးဆရာ
ညီငယ်လေးပင်တည်း။ ပြောလိုသည်မှာမြို့တော်တွင်း ရေကြီးမှုကြောင့် မြို့သူမြို့သားများပျော်ရွှင်နေကြောင်းပင်။
တချို့ကုမ္ပဏီဝန်ထမ်းများ၊ ဆင်ခြေဖုံးမြို့နယ်အသီးသီးမှ ရုံးတက်ရသော ဝန်ထမ်းများလည်း ပျော်ကြရသည်။
ရုံးတက်ချိန်တွင် ရေကြီးရေလျှံ သောကြောင့်လည်းကောင်း၊ လှေအစီးအရေအတွက်
မလောက်၍လည်းကောင်း ရုံးနောက်ကျ ကြလေသည်။
အိမ်မှ ယခင်ထွက်ချိန်အတိုင်း ထွက်ခဲ့ကြသော်လည်းလှေပေါ်တွင် သုံးလေးနာရီကြာကာ ရုံးသို့ရောက်သော်
ထမင်းစားချိန်မှာပင်ရောက်နေလေပြီ။ တချို့သည်ကား စိတ်မရှည်၍ လမ်းတစ်ဝက်မှ လှည့်ပြန်ကြသည်။ တချို့စည်းကမ်းတင်းကျပ်သော လုပ်ငန်းရှင်များက ဝန်ထမ်းများကို
ရုံးမလာ၍လည်းကောင်း၊ ရုံးတက်ချိန်နောက်ကျ၍လည်းကောင်း ဒဏ်ကြေးငွေဖြတ်တောက်ပြန်သည်။ ထိုထိုသောအကြောင်းများကို တချို့ကလည်း ဝမ်းသာအားရ ပျော်ရွှင်လှစွာဖြင့်
လူမှုကွန်ရက်
ဝက်ဆိုက်ဒ်များပေါ်တွင် ခံစားချက်စာစုလေးများ ရေးသား၍တင်ကြ၏။ ယင်းတို့အနက်
တစ်ခုတလေကို ထုတ်နုတ်တင်ပြရသော်
“ဒီနေ့ အလုပ်မသွားရဘူး။ ပျော်တယ်…ပျော်တယ်။ ဒချိ…ဒချိ” ဟူ၍ လည်းကောင်း၊
“တစ်သက်နဲ့တစ်ကိုယ်
ဒီတစ်ခါပဲ
ဘတ်စ်ကား….(အဲ)
မဟုတ်ဘူး။ ဘတ်စ်လှေပေါ့။
စီးရတာ ဒီတစ်ခါအတန်ဆုံးပဲ။ ခါတိုင်း မိနစ်လေးဆယ် စီးရတဲ့ခရီးကို
အခု လေးနာရီလောက်
စီးရတယ်…ဟိ…ဟိ” ဟူ၍ လည်းကောင်း ဖြစ်ပေတော့သည်။
ဤသို့လျှင်“ရေပေါ်မြို့တော်”ဝယ်မြို့သူ၊ မြို့သားတို့ပျော်ချင်တိုင်းပျော်နေကြလေသတည်း။  

                                                                                                           မောင်ရေချမ်း
                                                                                              June 25 / 2014