Friday, July 27, 2012

အေမွာင္ထဲက သက္ျပင္းေမာေတြ

            စုိစြတ္ေနေသာကတၱရာလမ္းမကုိ တုိးေ၀ွ႕ျဖတ္ေက်ာ္ၿပီး တုိက္ခတ္လာသည့္ ညေလျပည္ေတြက စိမ့္ကနဲေနအာင္ ေအးျမေနသည္။မုိးေနွာင္းကာလျဖစ္ရ၍ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလုံးေအးစက္စုိထုိင္းေနသည္။ 
 ေလျပည္နုေအးတုိ႔၏ေအးစက္ေသာ အထိအေတြ႕သည္လည္းသူ႔ရင္တြင္းအပူမီးကုိ တစ္ေရြးသားမ်ွ
မၿငိမ္းသတ္နူိင္ေခ်။          
               သူသည္လြန္စြာမွေဟာင္းႏြမ္းေနေသာဆိုကၠားေလး၏ေရွ႕ကူရွင္ကုိမွီထုိင္ရင္းလူသြားလမ္းမဆီသုိ႔  ရီေ၀စြာေငးၾကည့္ေန႕ သည္။ယခုခ်ိန္တြင္ ကမာၻေပၚရွိလူသားမ်ားအနက္ ပူပန္ေသာကအမ်ားလူသားမွာ သူၿဖစ္သည္ဟု သူ႕စိတ္တြင္ေတြးေတာေနမိသည္။ကားမ်ား၊လူမ်ား၊ရႈပ္ေထြးစြာသြားေနသည့္လမ္းနံေဘး
တြင္သူထုိင္ေနေသာ္လည္း မည္သူကမွ သူ႕ကုိဂရုျပဳျခင္းမရွိၾကပါ။

                    စင္စစ္မူကား...သူ႕တြင္လည္း လူေလးစားစရာဂုဏ္၊ပကာသန ဘာတစ္ခုမွမရွိေပ။က်ယ္ေျပာ လွေသာေလာကတြင္ သူသည္ေသးငယ္ေသာအမႈန္တစ္မႈန္သာ ျဖစ္ခြင့္ရရွာသည္။သံေခ်းမ်ား၀ါက်င္ေအာင္ တက္ေနေသာ ဆုိကၠားေခြမ်ားနွင့္လက္ကုိင္မ်ား သည္ လည္းေကာင္း၊ အေပါက္အၿပဲမ်ားကုိဖုံးကြယ္နုိင္စြမ္းမ ရွိေသာ ကူရွင္နွစ္ခုသည္ လည္းေကာင္း၊ ေၿခနင္းနွစ္ခုစလုံး စုံလင္စြာမရွိဘဲ က်ဳိးပဲ့ေနေသာေျခနင္းတစ္ဖက္ သည္လည္းေကာင္း ဆုိကၠားေပၚမွသူ႕၏ ရွိစုမဲ့စုဂုဏ္သိကၡာကုိ အရည္ေပ်ာ္ေမွးမွိန္ေစသည္။