Wednesday, July 3, 2013

ရန္ကုန္ကုိ စိတ္ကုန္ခဲ့တဲ့ေနာက္ေတာ့


မနက္မုိးလင္းလာတဲ့အခါ
ပုံမွန္တစ္ခြက္ဆုိတဲ့ အသံကုိက ပုံမွန္မဟုတ္ဘူး
လက္ဖက္ရည္ဆုိင္ထဲ ေရာ့(ခ္)သီခ်င္းၾကမ္းၾကမ္းနဲ႔ေနသားတက်
ငါတုိ႔ဟာ ၿမဳိ႕ျပလူသားေတြအျဖစ္ စီးေမ်ာ
“ သက္ရွိသက္မဲ့ ျဒပ္ရွိ ျဒပ္မဲ့တုိ႔၏ အမည္ဟူသမွ်ကုိ နာမ္ဟုေခၚသည္”
ရပ္ကြက္ေလးရဲ႕ဗြက္ထလမ္းက်ဥ္း ၁၀ ေပအိမ္ခန္းေလးထဲမွာ ကေလးေတြရဲ႕စာေအာ္က်က္သံနဲ႔ဆူေ၀လုိ႔ေန
ၿမဳိ႕ျပဟာ အသက္ရွဴမ၀တဲ့ ပန္းနာရင္က်ပ္အဘုိးအုိလုိ
တံခါးေခါက္သံၾကားရင္လည္း သံသယေတြနဲ႔
ဖိနပ္သံတရွပ္ရွပ္ၾကားရင္းလည္း နားႀကီးႀကီးစြင့္ေနရ
တစ္ေယာက္ကုိ တစ္ေယာက္ မယုံၾကည္ရတဲ့အေနအထားမွာ ရုတ္ရုတ္သဲသဲလြန္႔လူးလုိ႔
ဆဲဆဲဆုိဆုိ အသံေတြ
နစ္နစ္နာနာ အသံေတြနဲ႔ၿမဳိ႕
အဲဒီ့ၿမဳိ႕ႀကီးမွာ အခုထိ ရန္မကုန္ေသးဘူး .. သူငယ္ခ်င္း
မင္း မ လာခ်င္ပါနဲ႔

စုိးရိမ္ရတဲ့ အေျခအေနေတြ တင္းျပည့္က်ပ္ျပည့္
ေအာက္စီဂ်င္မလုိဘူး ၊ ပုလင္းမခ်ိတ္ဘူး
လူနာေစာင့္မရွိဘူး
ကုိယ့္ကုိယ္ ကုိ ေစာင့္ေရွာက္ေနရသူေတြမွာ
ကုတင္နံပါတ္ဆုိတာလည္း မလုိဘူး
ရုိးရွင္းေသာ ဘ၀ရဲ႕ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆုိတာ
ငါတုိ႔မနက္ျဖန္ေတြနဲ႔စာရင္ သီခ်င္းအတုပဲ သူငယ္ခ်င္း
အင္တာနက္ေခတ္မွာ သုိေလွာင္စရာ ေနရာ ခပ္မ်ားမ်ားမလုိဘူး
ငါတုိ႔ေတာင္ ေက်ာတစ္ခင္းစာ သကၠရာဇ္ေတြနဲ႔ ပြန္းပဲ့ေနတာၾကာခဲ့ေပါ့
ပြန္းပဲ့ေနတာ ၾကာၿပီေကာေလ။